Croatian English French German Italian Portuguese Russian Serbian Spanish

Znanost


Geni se mijenjaju



Nekim ljudima fale veliki komadi DNA, dok ih drugi imaju viška. Upravo to je otkrilo novo istraživanje na području genetike. Novi način usporedbe DNA iznio je na vidjelo začuđujuće razlike između normalnih i zdravih ljudi. Potpuno slučajno znanstvenici su otkrili da nekim ljudima fale veliki komadi DNA, dok ih drugi imaju viška. Ti viškovi nađeni su na genima koji su povezani sa rizikom od raka, sa tim koliko ljudi jedu, te sa reakcijom na lijekove.

Skupine znanstvenika u Cold Spring Harbor laboratoriju u New York, u Karolinska Institutu u Stocholmu , Švedskoj i drugdje koristili su nove DNA testove nazvane ROMA. Pomoću tih testova moguće je otkriti razlike u DNA iz bilo koja dva izvora. Za vrijeme eksperimenta kontrolirali su dvije u potpunosti normalne DNA. Bilo je za očekivati da će se pokazati kako su uzorci poprilično slični, međutim pokazalo se kako postoje velike razlike koje do sada nisu bile prijavljene. Svatko ima dvije kopije svakog kromosoma, osim x i y kromosoma, koji razlikuje muškarce od žena.

Međutim znanstvenici su otkrili da svako od 20 dobrovoljaca na kojima je vršeno istraživanje ima samo jednu kopiju CNP-a ( copy number polymorphisms ). To bi za posljedicu moglo imati da, ako se dvoje ljudi koji imaju jednak CNP odluče za dijete, to će dijete možda pretrpjeti neke posljedice. Također je otkrivene moguća greška u karti ljudskog genoma koja je nedavno objavljena. A nađene su pogreške u uspoređivanju ljudskog genoma sa čimpanzinim. Ova najnovija saznanja dati će novi pogled na povezanost gena sa određenim bolestima i sindromima.


( Objavljeno još 23.07.2004. godine, Evolucija, Srećko Spremo )


Nije li ovo primjer mutacije gena kao što je spomenuto u Pledijskom materijalu, a i u Kasiopejskim transkriptama...?



 

Neki koraci budućnosti - što god bilo poslije "Opere"


"Doći će vrijeme kada ćete i na parobrodu koji plovi preko okeana svakodnevno moći da čitate novine s važnim vijestima iz svijeta, i kada ćete, koliko god daleko bili, pomoću džepnog instrumenta sa žicom zabodenom u zemlju, moći da razgovarate s prijateljima koji će kod kuće imati slično podešen instrument." (Nikola Tesla gospođi Džonson 1894.)

- U čast velikom filozofu, prirodnjaku, pronalazaču i naučniku, Nikoli Tesli.

Ovih dana (nakon 20. septembra 2011.) skoro svi smo svjedoci da je CERN objavio kako je registrovao neutrino čestice brže od svjetlosti. To je izazvalo čuđenje. Ali, ništa novo! Javnost je još 2000. godine obavještena da su akceleratori u Firenci i Prinstonu ostvarili brzinu veću od svjetlosti. I to nije sve! Još mnogo prije toga, Nikola Tesla je 1900. godine, nakon rada u Kolorado Springsu (u periodu 1899-1900), upoznao javnost da su talasi koje je on slao iz svog odašiljača obišli našu planetu brzinom od 470 000 km/sec. Opšte je poznato da je Teslina sijalica za molekulsko bombardovanje bila predak ciklotrona za razbijanje atoma. Za otkriće brzine veće od svjetlosne, naučna javnost je to zanemarila baš kao što je i još jednu Teslinu izjavu i obrazloženje 1896. godine za postojanje kosmičkih zraka. U nekim knjigama, npr. Vojnoj enciklopediji (Izdanje redakcije vojne enciklopedije, tom 4, Beograd, 1961, str. 769.) piše da su otkriveni tek 1912. godine. Nakon Tesle nekih trideset godina dr. Robert A. Miliken ponovo je otkrio ove zrake. Vjerovao je da su ovi zraci po svojoj prirodi vibracije slični svjetlosti. Dr. Artur H. Krempton je nakon Milikena dokazao postojanje kosmičkih zrakova. One se satoje od materijalnih čestica velike brzine, baš onako kako ih je Tesla opisao. Svi opisuju ove zrake kao sredstvo za razbijanje atoma materije, stvarajući tako masu razorenih djelića, kako je i Tesla tvrdio. Da ćemo pomoću džepnog instrumenta sa žicom zabodenom u zemlju moći razgovarati sa prijateljima i preko okeana, Tesla je spominjao svojoj prijateljici Ketrin Džonson još 1894. godine. To je tvrdio na osnovu predavanja iz 1893. godine u kojem je objašnjavao strukturu etra i pitanje njegove pokretnosi ili nepokretnosti.

Ovo sadašnje „otkriće“ CERN-a u okviru eksperimenta „Opera“, ne da bi moglo, da će, nego je i prije toga poljuljalo fundamentalni princip fizike, kako u Prinstonu i Firenci 2000, tako i prvi put od strane Nikole Tesle. Taj već više od sto godina poljuljani fundamentalni princip fizike zove se: Ajnštajnova teorija relativiteta-i specijalna i opšta. Ako se u svemu do sada pokazala ispravnost rada i dosezanje uma i djela Nikole Tesle, nema sumnje da će kad tad obje Ajnštajnove teorije relativiteta doživjeti istu sudbinu kao što je i jednosmjerna struja. Toliko je očigledno, bez obzira što se iz brojnih državnih budžeta nevjerovatno velika količina novca troši besmisleno svugdje po svijetu na ovakve cernovske eksperimente. Pritom, sve se svodi na teoriju relativiteta, koja u korijenu ima grešku koja vuče sve ostale u onim najvećim pitanjima univerzuma. Tako je 2005. godine na stogodišnjicu teorije relativiteta iz savezne vlade Bundestaga potrošeno u eurima iznos od 10 miliona dolara za marketinški kult teorije, kako kaže istraživački projekat „G.O.Müller”-a (http://wissenschaftliche-physik.com/2011/09/bundesministerium-loscht-kritik-auf-der-%E2%80%9Ceinsteinjahr%E2%80%9D-webseite/).

Nešto prije CERN-a predstavnici Evropske organizacije za nuklearna istraživanja dali su izjavu za Rojters da su mjerenja zadnje 3 godine pokazala brzinu neutrina „za sada najvećom okrivenom brzinom u kosmosu od 299 799 km/sec“, pa su istu zabilježili u snopu neutrina ispaljenim iz sjedišta CERN-a u Ženevi ka jednoj labaratoriji udaljenoj 730 km u Italiji. Tako je CERN rekao da je trogodišnjim mjerenjem primjećeno da se neutrini za 60 nanosekundi kreću brže od svjetlosti. Sad navodno treba ponoviti eksperiment da bi se kao definitivno potvrdilo. A u stvari, sve se zna već čitav vijek, nego očito treba opravdati milione i milione uloženog novca svih godina i decenija u teoriju koja ima previše grešaka, dok se drugi teoretski i praktični dokazi zanemaruju svo vrijeme. Šta će biti s ponavljanjem „Opere“, možemo pretpostaviti-kao i prije toga, znači: obaranje Ajnštajnove „specijalne teorije relativiteta“ (1905), po kojoj svjetlost ima najveću brzinu u univerzumu, i po kojoj se svi fizički zakoni izražavaju u istom obliku u svim sistemima koji se kreću ravnomjerno pravolinijski. Ostaje samo pitanje hrabrosti priznavanja. Ne bi čudilo da vidimo i odgovor: „Bila je greška-ništa nije brže od svjetlosti!“. A možda se nakon akceleratora Prinstona i Firence od prije 11 godina sada i putem CERN-a priprema javnost za konačno priznanje grešne teorije. Dakle, krenuvši od Teslinog rada, imamo pravac koji jasno govori da fundamentalni principi fizike zasnovani na Ajnštajnovim teorijama nemaju perspektivu, nemaju budućnost. Iz svega je jasno da je problem psihološke prirode. Zato izdvajamo prvi dio istoimenog pisanog rada (avgusta 2011.) uz dopunu, u kojem smo prikazali evolucionistički i relativistički pogledi NASA-e i njihove buduće tehničke novine s jedne strane, i kritički pogled na njihove pretjerane tvrdnje s druge strane.

Prije četiri stotine godina, Galileo Galilej (1564-1642) je prvi sistematski usmjeravao teleskop prema noćnom nebu. Poznat je kao pionir u tome, i otkrio je svojim teleskopom veliki broj do tada nevidljivih zvijezda. Htio ih je sve upisati u kartu ili mapu samo jednog sazvježđa i to Oriona. Međutim, Galilej je odlučio odustati iz razloga što je primjećivao sve veći broj zvijezda. Bio je poznat i po tome što je posmatrao Mjesečeve planine, i što je ucrtao putanje četiri sjajna satelita nalik planetama, koje su bile u nekom minijaturnom solarnom sistemu i brzo su kružili oko planete Jupiter. Sve su to kritičari aristarho-kopernikanske teorije odbacivali kao fizički nemoguće.

Od vremena Novog vijeka (od druge polovine XV vijeka do 1918.) sve je više bilo jasnije da planeta Zemlja predstavlja samo mali dio velikog svemira. Tada još nisu postojala velika fokusna sočiva, pa su bili potrebniji duži teleskopi veće rezolucije kako bi se ublažavao ahromatizam, koji je bio uzrok staklenim sočivima u to vrijeme. Zato je Galilej počeo osmišljavati veće i bolje teleskope, i u tome imao brojne nastavljače, koji su postepeno povećavali dužinu refraktnih teleskopa (sa staklenim sočivima) do krajnjih granica.

Jan Hevel je u Gdanjsku (Dancig) konstruisao teleskop čija je dužina bila 46 m. Teleskop je bio okačen o nosaču konopcima, pa zbog vjetra nije bio stabilan. Još veći potez su napravili holandska braća Hajgens, praveći teleskop bez durbina, a samo sočivo smješteno je bilo na visokoj platformi u polju. Odatle je posmatrač na udaljenosti od 60 m postavljao okular tačno u liniju sa sočivom objektiva, te tako posmatrao kroz njega.

Veliki Isak Njutn, izumio je refleksioni teleskop koji je omogućio da se vidi još više. Ogledalima je bilo dovoljno samo jedno sočivo, kao primarno, da bi se svjetlost zvijezda reflektovala u jednu fokalnu tačku. Poznat i po istraživanju svjetlosti, Njutnu nije trebalo mnogo da bi to shvatio.

1781. godine Vilijam Heršel je otkrio planetu Uran, i to refleksionim teleskopom koji je svojeručno izradio. Heršel je sam izrađivao metalna ogledala u svom vrtu i podrumu. Postoji anegdota da je baveći se time jednom morao bježati pred nabujalim otopljenim metalom kao rijeka, koji je izlazio iz napuklog kalupa.
 
Nakon Heršela, Vilijam Parsons je na svom imanju u Irskoj imao masivan refleksioni teleskop primarnog ogledala prečnika 1,8 m, uz pomoć kojeg su prvi put uočene spiralne galaksije. I tako su se teleskopi razvijali sve do današnjih dana, i bivali sve jači u svojoj moći da čovjeku daju sliku sve većih daljina svemira.

Savremeni teleskopi imaju ogledala prečnika i do 10 m (33 stope), i još četiri puta veću moć sakupljanja svjetlosti od Hejl teleskopa kojem je širina 5 m, a nalazi se u opservatoriji Palomar u južnoj Kaliforniji. Što se tiče ovakvih modernih teleskopa, oni imaju visoku automatizaciju, pa pri zalasku sunca sami mogu da obrišu svoja optička ogledala, kao i da otvore i zatvore kupolu, da odrede redosljed zadataka, sprovode cjelonoćno posmatranje, da se ugase u toku nevremena i sl., bez ikakvog čovjekovog uplitanja. Naravno, čovjek tu ipak mora sudjelovati i to provjeravanjem da li sve radi naštimovano i kako treba. Zanimljiv je podatak da samo jedno propuštanje rada u toku jedne noći ovako velikih teleskopa, predstavlja gubitak od 100 000 dolara, i to samo u ime operativnih troškova.

Najveći teleskopi su danas Džemini Nort, Subaru i Kek. Nalaze se jedan do drugog na visokom vrhu ugašenog vulkana Mauna Kea na Havajima, na visini od 4205 m. Zbog te visine oni se nalaze iznad 40 procenata Zemljine atmosfere. To znači da je najviše sačinjava vodena para koja se magli i blokira infracrvene talase. Astronomi baš to i proučavaju.
Međutim, inžinjeri i astronomi tu imaju problema. Zbog čega? Zbog toga što im je na toj visini otežano disanje pa samim tim i razmišljanje. Pošto um nije miran u takvom stanju, oni moraju da nose cjevčice plastične na nozdrvama koje im daju kiseonik. Takođe se na toj visini obavezno nose sunčane naočare, jer u suprotno mogli bi završiti gubitkom vida svoju istraživačku karijeru. Tu se ne smije igrati nikakvom adaptacijom tijela na određene uslove.

Svaki od ova tri teleskopa radi svoj posao, ali sva tri mogu raditi kao cjelina u određenim situacijama posmatranja neba. Džemini teleskop ima prečnik 8,1 m, i nalazi se pod srebrnu kupolastu konstrukciju. Kupolasta konstrukcija okružena je čitavom serijom poklopaca, koja čine da opsrevatorija izgleda nezgrapno i zaštićena pod njima, kada je zatvorena tokom dana. Za vrijeme noći sve se otvara, i počinje posmatranje. Interesantno je što sve još ima samo ovaj teleskop. Tu su četiri glavna digitalna detektora. U pitanju su kamere i spektrometri kako bi pokazali kompletan posmatrani objekat i sve njegove boje, što omogućuje donekle znanje o hemijskom sastavu zvijezda i galaksija. Spektrometri i kamere samo ovog teleskopa su težine automobila, a njihova pojedinačna vrijednost je oko 5 miliona dolara. Naravno, tu je još brojna kompjuterizacija koja upravlja teleskopom.

Drugi teleskop, Subaru, ima instrumente smještene po nišama. Žuti vagon služi da pri neophodnoj upotrebi nekog određenog instrumenta, otiđe do odgovarajuće niše. Zatim uzima željeni instrument, detektor, prenosi ga tačno do podnožja teleskopa i postavlja na određeno mjesto. Onda se instrument priključuje na kablove za prenos podataka, i obavezno priključivanje na sistem za hlađenja detektora. Kada je pušten u rad ovaj gigantski teleskop 1999. godine, na njega je bio prikačen i okular. Subaru teleskop upravo omogućava da se vidi sve kao na fotografijama svemirskog teleskopa Habl. To znači da i on takođe omogućava vidljivost boja i gustina unutar maglina.

Teleskop Kek, sastoji se već od dva identična teleskopa, koja posjeduju ogledala prečnika 10 m. Ogledala su sačinjena od 36 segmenata, i svaki segment je težine blizu 400 kg sa sve potpornom konstrukcijom. Ovo košta skoro milion dolara (što je jednako samo jednom magnetu CERN-ovog LHC akceleratora). Preciznost mu je jednaka univerzitetskom teleskopu. Jedan od odabranih korisnika teleskopa Keka je Džef Marsi, savremeni Princ Henri Navigator, koji je sa svojim timom otkrio više od 150 planeta koje se ne kreću u orbiti oko Sunca, nego oko orbire drugih zvijezda. Zato mu je bilo omogućeno više rada na Keku od ostalih astronoma. Međutim, teleskop Kek nije posjetio već godinama, što je malo čudno, ali njegov tim radi pomoću opreme Univerziteta Berkli.

Prednost savremenih gigantskih teleskopa sastoji se u velikoj moći sakupljanja svjetlosti i u njihovim adaptivnim optičkim (AO) sistemima, koji neutrališu nedostatke na slici nastale zbog atmosferskih neprilika, odgovornim za to što zvijezde „trepere“. Upravo teleskopi uvećavaju svaki njihov treptaj. Adaptivni optički sistem (AO sistem) teleskopa usmjerava laserski snop na tanki sloj atoma natrijuma, 90 km visoko u atmosferi. Na taj način sistem određuje tip atmosferskih kretanja, a onda optiku teleskopa prilagođava više od hiljadu puta u sekundi da bi neutralisao njihov negativni uticaj. Naravno, u slučaju pojave aviona astronomi gase laser teleskopa. Zahvaljujući laseru, omogućava se nakon razbijanja atoma natrijuma od kometa i sličnog na 90 km visoko u atmosferi, bolja slika zvijezde, dok je bez lasera zvijezda vidljiva zamućeno.
 

Zato u budućnosti razvoja tehnologije, četiri puta veće ogledalo od onog kojim raspolažu današnji najmoćniji teleskopi koje smo nabrojali, moglo bi napraviti korak dalje u posmatranju svemira. Veoma Veliki evropski teleskop od 42 m mogao bi da bude stotinu puta osjetljiviji od današnjih. To bi omogućilo da sa AO sistemom jasnoća slike postigne još veće korake prodora vidljivosti u dubine galaksija. U planu je takva proizvodnja kako bi se nastavilo ispitivanje porijekla zvijezda i galaksija za koje NASA smatra da su “prve nakon Velikog praska“, zatim kako bi se tragalo za planetama sličnim Zemlji i kako bi istraživali “tamnu materiju i energiju“ koje dominiraju svemirom.

Budući teleskopi bili bi smješteni na ljedećim lokacijama i bili bi sljedećih dimenzija:
-veliki sinoptički teleskop, Ćero Pašon, Čile, prečnika primarnog ogledala od 8,4 m, procjena završetka izgradnje 2016. godine;
-veliki Magelanov teleskop, Las Kampanas, Čile, sedam ogledala istog prečnika kao i prethodni od 8,4 m, procjena završetka izgradnje 2018. godine;
-tridesetometarski teleskop, Čile ili Havaji, prečnik primarnog ogledala 30 m, procjena završetka izgradnje 2018. godine i
-ekstremno veliki evropski teleskop, Argentina, Čile ili Kanarska ostrva, prečnik primarnog ogledala 42 m, procjena završetka izgradnje 2018. godine.
 

Još interesantniji su planovi mogućeg smještanja opservatorije u kratere na mračnoj strani Mjeseca, što bi omogućilo proučavanje svemira iz savršeno mračnog, tihog i još hladnog okruženja. Treba napomenuti da su ekstremno veliki teleskopi, naročito Tridesetometarski i Veliki evropski teleskop planiran za 2018. godinu, samo redizajnirana i umanjena verzija Prekomjerno velikog teleskopa od 100 m, koji nikada nije realizovan zbog razloga prostora, ali i što su troškovi njegove izgradnje bili krajnje prekomjerni. Danas, 2011. godine, ekonomska kriza je u svijetu, pa ostaje da se vidi hoće li se i ovi planovi teleskopa za 2016. i 2018. godinu ostvariti baš tada, ili će se odložiti za koju godinu. S druge strane, oglasila se Rusija, koja će navodno poslati ekipu za izgradnju baza na Mjesec 2025. godine. Po svemu sudeći moguće su nove „trke“ Zapada i Istoka oko Mjeseca, kao za vrijeme Hladnog rata, gdje su „trke“ bile i oko nuklearnog naoružanja ko će veću atomsku bombu napraviti - jednom su čak Rusi uvjerili svijet, naročito Amerikance, da su napravili rekordnu termonuklearku (sistem fusije) od 100 MT (megatona, 1 MT = milion tona).

Još jedna od inovacija je i već postojeći Veliki sinoptički teleskop za pregled neba (LSST), čije je primarno ogledalo prečnika 8,4 m avgusta 2008. godine modelovano u rotacionoj ćeliji ispod tribina fudbalskog stadiona ekipe „Divljih mačaka“ Univeziteta Arizona u Tukosnu. Tom rotacionom tehnikom dobija se ploča ogledala koja je konkavna, i na taj način se uklanja potrebna količina stakla kako bi ogledalo dobilo svoj odgovarajući oblik. Standardni konvencionalni teleskopi imaju mala vidna polja koja obično ne pokrivaju više od pola stepena, a to je previše usko vidno polje, dok će LSST imati vidno polje koje će pokrivati deset kvadratnih stepeni, što iznosi područje od 50 prečnika punog Mjeseca. Ako bi se LSST smjestio u čileanskim Andima, mogao bi da pravi slike udaljenih galaksija pri ekspoziciji od samo 15 sekundi. Naučna propaganda kaže da bi to bilo „hvatanje“ kratkotrajnih događaja na razdaljini od preko 10 milijardi sv (svjetlosnih godina), što bi „predstavljalo 70 procenata područja vidljivog svemira“. Sve radi informacija o “tamnoj energiji i tamnoj materiji“, kao i o “starosti kosmosa“, i “temperaturi“ prije i poslije tzv. Velikog praska i sl. Navodno bi LSST mnoge od tih zagonetki „riješio“, snimajući time veliki broj uzastopnih fotografija cijelog neba. Pri analiziranju nekih modernih astronomskih knjiga NASA-e, uz malo razmišljanja i kritike od 1908, uviđamo da neke stvari nisu kako treba i da zvuče previše pretjerano, naročito na primjeru “starosti kosmosa“. Takve tvrdnje zaista zaslužuju poređenje sa domaćicama.

Međutim, činjenica je da će budući teleskopi tokom jedne noći postizati ono što današnji teleskopi postignu za godinu dana. Ove današnje neće izbaciti iz upotrebe, već će ih poslati u orbitu radi sakupljanja opštih informacija. Prije dvije godine, marta 2009, NASA je lansirala satelit Kepler da metodično prikuplja fotografije sazvježđa Labud i da traga za kratkotrajnim zatamnjenjima svjetlosti zvijezda pri prolazu nekih planeta ispred njih. Ako bi se jednog dana smjestili sateliti na tamnoj strani Mjeseca, onda bi se povezala čitava mreža teleskopa sa njima, i razmjenjivali bi se podaci kombinovanjem i komuniciranjem velikih teleskopa sa malim. Poznato je da će i Hablov teleskop koji je van Zemlje, biti zamjenjen definitivno 2014. godine sa takođe svemirskim teleskopom ali infracrvenih zraka-JWST (po Džejmsu Vebu, kao Habl po Edvinu Hablu).

Pored NASA-e postojale su još u drugoj polovini XX vijeka brojne francuske opservatorije, i bile su najbolje u Evropi po tehničkoj opremi i posmatranju svemira. Neke su smjestili u Afriku. Zbog toga su se Velika Britanija, Italija, Japan i Njemačka odlučile da naprave vasionske ustanove. Onda se deset zapadnoevropskih zemalja udružilo u Evropsku organizaciju za vasionska istraživanja sa sjedištem u Parizu. Prva lansiranja su bili odredili za jesen 1967. godine sa poligona u SAD. Tadašnji SSSR je postigao takođe, ogromne uspjehe u razvoju kosmonautike i vasionskih istraživanja, zahvaljujući prethodnim radovima njihovog velikog naučnika Ciolkovskog iz 90-ih godina XIX i početka XX vijeka, i drugih.
Decenijama nakon toga, u skorije vrijeme, krajem 2009. godine, bilo je otkriveno preko 400 egzoplaneta. To su planete koje ne kruže oko Sunca, već oko drugih zvijezda. Prethodnik satelitu Kepler, francuski COROT, otkrio je do kraja svoje trogodišnje službe sedam tranzitnih egzoplaneta. Od tih sedam jedna je 70 % veća od Zemlje. Njegov nasljednik, pominjani američki satelit Kepler (lansiran marta 2009. g.) svojom velikom digitalnom kamerom sa 95-metarskim blendom i detektorom od 95 megapiksela, svakih 30 minuta snima širokougaone fotografije. On hvata svjetlost više od 100 000 zvijezda u jednoj zoni svemira, između zvijezda Deneb (sazvježđe Cygnus) i Vege (sazvježđe Lira). Keplerova zona posmatranja je čak i Orionova grana, koja je udaljena do 6000 svjetlosnih godina i smatra se da najviše obećava zvijezda nalik Suncu-udaljenosti od 600 do 1800 sv.
 

Na Zemlji, kompjuteri cijelo vrijeme prate jačinu svjetlosti svih tih zvijezda. Kada se opazi slabljenje svjetlosti to može značiti da je u pitanju možda prolazak neke planete, i kompjuteri automatski upozore. Slabljenje svjetlosti može biti izazvano i drugim fenomenima poput pulsiranja varijabilne zvijezde, kretanje velike sunčeve mrlje površinom zvijezde i sl.
 

U budućnosti se očekuje da će kombinovanjem Keplerovih rezultata sa doplerskim posmatranjima odrediti prečnike i mase tranzitnih planeta. U pogodnoj zoni mogao bi se možda pronaći život, ako bi se uočilo da je egzoplaneta ni tako blizu da bi voda sa planete isparila, ni toliko daleko da se pretvori u led. Uspjeti naći takvu stjenovitu planetu nalik veličini Zemlje, biolozi i astrobiolozi vjeruju da bi to bila obećavajuća budućnost života na toj planeti. Najpogodnije traganje bi moglo biti put patuljastih zvijezda, koje su manje od Sunca, i ima ih mnogo. Tzv. M patuljcima pripada sedam od deset zvijezda najbližih Zemlji, i imaju dug i stabilan život. Obezbjeđuju čak i postojanu količinu svjetlosti za bilo koju životom naseljenu planetu, i mogla bi da se nađe unutar zona pogodnih za život. Navodno je njeno postojanje lakše odrediti dopler metodom. Međutim, Doplerov efekat ima kritiku.

Austrijski fizičar Kristijan Dopler je krajem XIX vijeka istraživanjem promjene frekvencije, energije koju jedan slušalac dobija ili prima od pokretnog zvučnog izvora, došao do objašnjenja danas poznatog kao Doplerov efekat. To je promjena frekvencije talasa kada se izvor kreće prema posmatraču, ili kada se udaljava od njega, pa se otuda u približavanju frekvencija povećava a pri udaljavanju se smanjuje. Tako se bilježi tzv. “crveni pomak“, što danas u nauci važi kao “dokaz“ da se galaksije ubrzano udaljavaju od nas zbog širenja kosmosa.

Ovdje se još jedno pitanje nadovezuje: šta je to svjetlost ili šta je to svjetlosni talas? Upravo neka svojstva svjetlosti ukazuju na njenu čestičnu prirodu, a neka druga svojstva ukazuju na talasnu prirodu, pa bi se moglo reći shodno vladajućoj nauci da je svjetlost talas - neka vrsta impulsa koji se prenosi kroz prostor bez ikakvog medija tj. etra. Tu je greška! I kako kritika potpuno pravilno kaže, proizlazi sljedeće pitanje: da li je uopšte moguć plavi ili crveni pomak ako svjetlost na svom putu ne gubi energiju u svom mediju rasprostiranja, bez obzira da li se izvor ili posmatrač kreću? Zato bi crveni pomak bio jedino moguć ako je prostor ispunjen nekom vrstom medija u kojem se svjetlosni valovi rasprostiru, gubeći na većoj daljini više energije. Dakle, tzv. crveni pomak dalekih galaksija ili kvazara toliko je velik, da se ne može objasniti samo na osnovu dopler efekta, naročito sa relativističkim idejama XX vijeka o nastanku novog prostora (zakrivljenog) i dilatacijom vremena u izvoru svjetlosti. U obzir se mora uzeti postojanje medija u kojem se svjetlost rasprostire i postepeno gubi energiju. Crveni pomak bi se pokazao i kod galaksija koje relativno miruju u odnosu na nas kao posmatrače-dakle, bio bi manji u odnosu na udaljavanje galaksija od nas. Zato je jasno da veći crveni pomak udaljenih galaksija uopšte čvrsto ne dokazuje da se one ubrzano udaljavaju od nas. Današnja nauka se naravno drži toga, jer upravo teorija relativiteta XX vijeka kaže da crveni pomak može nastati “samo“ pri udaljavanju svjetlosnog izvora od posmatrača. Zato postoje brojni relativistički postulati i aksiomi koji nisu dokazani, ali se drže kao tačni. To se vidi po tome što prema današnjoj nauci, crveni pomak “nastaje“ malo zbog udaljavanja a malo zbog toga što se između tih nebeskih tijela u kontinuitetu uvijek stvara novi prostor i dilatacija vremena, pa se svjetlosni talasi zbog toga nešto izdužuju i bivaju pomjereni prema crvenom spektru dopler efekta. Taj novonastali prostor nije ni opažen ni dokazan, jer ne postoji. Kada bi današnja nauka smatrala da je uzrok crvenom pomaku samo novonastali prostor, onda bi mogla odbaciti teoriju Velikog praska. Naravno, to ne mogu uraditi iz interesa, jer bi radili protiv sebe. Pošto se i ta teorija zasniva na teoriji relativiteta XX vijeka, nađen je savršen uzrok crvenog pomaka - malo u udaljavanju tih tijela (zbog širenja kosmosa od Velikog praska), malo u nastajanju novog prostora i dilataciji vremena.

Dakle, vidimo da nije sve tako sasvim u redu u nauci, kako se prikazuje da jeste. No, da se vratimo sadašnjoj nauci i njenim otkrićem planeta van Sunčevog sistema. Od svih planeta koje su pronađene najviše obećava „Superzemlja“, Glize 581 d, koja ima masu sedam puta veću od Zemljine. Ona orbitira u zoni pogodnoj za život. Njena zona pripada crvenoj patuljastoj zvijezdi mase tri puta manje od mase Sunca. Budući teleskopi će takođe ispitivati spektar svjetlosti svake zvijezde i planete, i vršiti teoretska ispitivanja da li u njoj možda postoje tragovi koji ukazuju na prisustvo supstanci za život, poput atmosferskog metana, ozona, kiseonika, ili „crvenog ruba“. Ovaj crveni rub je efekat koji nastaje kada fotosintetičke biljke sa hlorofilom, reflektuju crvenu svjetlost. Međutim, uvjek treba imati na umu, da je model Zemlje možda najlošiji model za poređenje kada se traga za životom na drugim planetama, smatraju pametno neki astrobiolozi sa Kolumbijskog univerziteta.
 

Da se opet osvrnemo malo na još neke savremene probleme nauke. Autori knjige “Nastanci-četrnaest milijardi godina kosmičke evolucije” (Laguna, Beograd, 2005, 29-72.), Nil de Gras Tajson i Donald Goldsmit, kažu da “trenutna temperatura” kosmosa u širenju iznosi 2,73 kelvina, ustanovljena mjerenjem mikrotalasnih fotona koji ispunjavaju svekoliki prostor, i to “prazan”. Do toga se saznalo metodom cijanogena, koji je jedinjenje uglenika i azota. Kažu još da: “vratimo časovnike unazad na 13,7 milijardi godina i obrećemo se u praiskonskoj supi, razdoblju kada je temperatura kosmosa bila dovoljno visoka da bude astrofizički zanimljiva, jer je svijet bio ispunjen gama zračenjem”. U redu, ali da li bismo mogli prihvatiti ovo zdravo za gotovo?! Kosmos nije na čovjekovom dlanu! Iz čitanja knjige mogla bi se postaviti sljedeća pitanja: da li se baš samo metodom cijanogena može generalizovanjem utvrditi temperatura čitavog kosmosa?! Ne izgleda ni logično, ni realno. Da li baš postoje “paralelni univerzumi”?! Da li je baš moguće, logično i realno, da je kosmos star 14 milijardi godina, kada imamo u vidu da nešto do nas dolazi konstantno iz beskonačnosti - iz najudaljenijih krajeva svemira? Da li je kosmologija danas baš toliko i realno precizna nauka?! Da li je baš dokazan famozni zakrivljeni prostor-“nulte vrijednosti, nagore i nadolje”?! Da li je baš samo svjetlost najbrža sila u prirodi?! Da li je dokazana dilatacija vremena i kontrakcija tijela pri brzini od 300 000 km/s?! Kako to, ako se već sve tako precizno zna, da nakon 30 godina još nema odgovora i objašnjenja pobornika Milgromovog MOND sistema (modifikovana Njutnova dinamika) u tome zašto se neke periferne zvijezde kreću drugačijom putanjom od ostatka galaksije?! Nikome nije došao na pamet odnos energetskog polja i strukture etra. Zato bi logično bilo da one zvijezde na periferiji galaksije trpe spoljne energetske uticaje u medijumu, naspram onih bliže centru, što izaziva suprotno kretanje. Uostalom, to je i razlog zašto krakovi galaksije nisu ravni-što su spiralni. Da li baš samo jedan Veliki prasak objašnjava čitavi nastanak svega, i da li on uopšte ima utemeljenja kad imamo brojne primjere galaksija koje se približavaju?! Da li je baš realno tvrditi: da je “u vrijeme slavlja svog 380 000 rođendana temperatura mladog kosmosa pala ispod 3000 stepeni “?! Da li se baš može sa sigurnošću govoriti o “tamnoj materiji, tamnoj energiji i tamnoj gravitaciji”, a pritom reći da se za tamnu materiju: “ništa ne zna o tome šta je ona - zbog neupućenosti imamo poteškoća za njeno otkrivanje, ali se ne može poreći naspram etra, jer je ona svojevrstan omotač oko čitave galaksije…”?! I ove tvrdnje su krajnje čudne! Dakle, zapazimo ovo: “tamna materija” im je sveprožimajuća, ne znaju o njoj ništa i imaju poteškoća za njeno otkrivanje, ali je, kako kažu: “ne mogu poreći naspram etra”. Krajnje neozbiljno!

Dakle, stavljamo hiljadu “da li ?”, jer se o tolikim daljinama izvode, čini se, jednostrani pogledi i zaključci koji izgledaju previše sveznalački dok se etar od današnje nauke i dalje sasvim odbacuje. Pri tome, ne treba zaboraviti da su postulati bazirani na pogrešnoj teoriji. Čovjek dok to prati pomisli da se bližimo kraju saznavanja o kosmosu. Ne letimo još ni iz galaksije u galaksiju, već samo pravimo grandiozne teleskope i letjelice, dok se pritom griješi donošenjem još uvijek ranih generalizacija o sve novijim daljinama kosmosa i to na pogrešnoj teoriji koja, činjenica je, nema praksu kao Teslina nauka. Pa imali kud gore za nauku?! Crne rupe niko praktično nije istražio da bi mogao tvrditi da su one “kanali” ili “tuneli” za drugo vrijeme. Evo nečeg vrlo interesantnog:

„Mi intelektualci smo strašne stvari radili, mi predstavljamo jednu veliku opasnost. Mi i ne znamo koliko malo znamo. Mi ne da nismo skromni nego smo i koruptivni... Ja ne mislim samo sa novcem, nego smo potplatljivi kroz ugled, moć, uticaj itd. Na žalost to je tako. Morala bi se ovdje, takođe, neka nova moda stvoriti. Nadam se da će za intelektualce jednom postati moderno da bude skroman. To je već bilo i moglo je biti... Danas se prave iz naučnih teorija ideologije. Samo u fizici kao i u biologiji postoji nažalost mnogo ideologija... Svugdje, takođe, i u ovim naučnim područjima postoji jedan dogmatizmus, protiv kojeg se teško boriti... Intelektualci nisu uopšte kritični i ravnaju se po modi, što znači: ko se ne slaže sa modom taj ubrzo stoji van kruga onih, koji se uopšte uzimaju za ozbiljno... Ja sam pristalica nauke, pogotovo fizike i biologije, i ja držim većinu fizičara i biologa vrlo stručnim i savjesnim. Ali: oni stoje pod pritiskom koji uglavnom postoji od Drugog svjetskog rata, tj. od kada se toliko mnogo novca izdaje za nauku... Stari imperativ koji vrijedi za intelektualce je: budi jedan autoritet. Poznaj sve u svom području. Kad jednom budeš priznat kao autoritet, tada će tvoj autoritet štititi i tvoje kolege, a ti sa svoje strane moraš štititi autoritet tvojih kolega. Ja jedva treba i da spomenem da je ova stara profesionalna etika bila daleko od dostojanstva i srži istinske intelektualnosti. Ona vodi tome da se greške, jednog priznatog autoriteta, skrivaju i to uz veliku pomoć njegovih kolega.Mi moramo zato naš dosadašnji odnos prema greškama da promjenimo. Zato je vrijeme da započne naša praktična, etična reforma. Novi zakon je: da bi učili, da što više izbjegavamo greške-upravo od naših grešaka moramo učiti. Sakrivati greške je zato, najveći intelektualni grijeh”, rekao je između ostalog Karl R. Poper u intrevjuu za časopis “Die Welt” 29. januara 1990. godine. (Seadin Jelovac, Ajnštajnova teorija relativnosti 100 godina laži, Znanje-Portal za razvoj svijesti: val-znanje.com, knjige i tekstovi, Mostar, 2006, 111 i 112.)

Prema današnjoj nauci etar ne postoji, bez obzira što je on bio savršen teorijski pojam iz XIX vijeka kao sveprožimajući medijum između planeta i zvijezda. Za to pravdanje, danas se u nauci neki pozivaju na eksperiment Majklsona i Morlija.
Evo citiramo do čega je to dovelo: „…Posljedica njihovog otkrića (Majklsona i Morlija 1881.) nisu postale očigledne sve do početka narednog vijeka, čitavu deceniju poslije Teslinog predavanja, kada je Ajnštajn iskoristio Majklson-Morlijev eksperiment da, po prirodi stvari, ‘etar ne može da se detektuje’, i da je on, štaviše, nepotreban za objašnjenje toga kako svjetlost može da putuje kroz kosmos… Profesor Edvin Gora, sa koledža Providens, među čijim su mentorima bili Arnold Zomerfeld i Verner Hajzenberg, izjavio je da etar ne može da se detektuje tehnikama iz XIX vijeka i da je Ajnštajn zamijenio stari etar novim, neeuklidskim pojmom prostor- vrijeme. Taj novi, apstraktniji etar, imao je neobična svojstva poput toga da je dozvoljavao da se prostor zakrivljuje oko tijela sa gravitacijom. Tesla se u tom pogledu nimalo nije slagao sa Ajnštajnom i nikada nije odbacio sveprožimajući etar, te je govorio da prostor ne može da se krivi jer ‘nešto ne može da djeluje na ništa’. Svjetlost se, prema Teslinom mišljenju, krivila oko zvijezda i planeta jer ju je privlačilo energetsko polje. Gora se složio s tim da bi dvije iste zamisli o zakrivljenom prostoru i o energetskom polju zapravo bila dva djelotvorna načina da se opiše ista stvar”, tj. sveprožimajući etar. (Mark Sajfer, Čarobnjak, život i vreme Nikole Tesle-biografija jednog genija, Stylos, Beograd, 2006, 107, 108.)

Ajnštajn je, odbacivajući definitivno etar iz fizike 1920. godine, raskinuo pojmovnu vezu prostora i materije, uz tvrdnju da vrijeme ne postoji jer je ono samo ‘ono što vidimo na satu’. Kao nestanak života u tijelu, tako je ovim odvojena fizika od metafizike. Tesla je u predavanju 1893. godine objasnio odnos između električnih pojava i strukture etra, što je glavno za razumijevanje kako se energija može vrlo uspješno prenositi bežičnim putem. Otuda slobodna, beskonačna energija koju čovjek može koristiti. Na tom predavanju, dakle, razmatrao je i problem prenosa elektromagnetne energije kroz svemir, o pojavama visokih frekvencija i razmatranje da li je etar pokretan ili nepokretan. Kako je moguće da se na osnovu svega što danas radi po Teslinim principima nauka i dalje drži da etar ne postoji, a pogotovo da i dalje drži postulate dilatacije vremena i kontrakcije prostora? Odnos energetskog, električnog polja i strukture etra obara postulate „specijalne teorije relativiteta”, baš kao i objava javnosti 1900. godine da svjetlost nema najveću brzinu.
 

Ovih dana, izašla je još jedna novost o budućoj tehnici. U planu je do 2016. godine, od strane američkog Udruženja za nauku i pronalazaštvo, razvijanje projekata izgradnje najveće mreže satelita koji će moći da: „prikupljaju informacije sa planeta udaljenih i do pedeset svjetlosnih godina što će pomoći razumijevanju teorije relativiteta“. Već je nekoliko prototipova satelita širokog 16 metara postavljeno u južnoafričkoj pustinji. Preko njega će dobijati veoma kvalitetne snimke galaksija zbog velike površine prijemnika teleskopa. I sve će to “pomoći“ za razumijevanje teorije relativiteta, kako kažu, što je malo čudno. To ispada kao da već dugo rade na nečemu što ne razumiju! Doktor Ijan Grifin iz Udruženja kaže:
„Saznaćemo mnogo o istoriji svemira!“ Kako to? Pa zar se ono već nije utvrdila precizna datacija da je kosmos star 14 milijardi godina, nastajući sve iz Velikog praska, što će dovesti do sažimanja svemira i opet Praska itd?! Evo šta o tome filozofski i naučno stručno kaže dr.Velimir Abramović, citiramo u originalu: „...Kosmos je završeni eksperiment na koji razum postavlja pitanja, pametna, ali i glupa, i zato je primenjena nauka, rođena iz defektne, a nesavitljive teorije, ono čega se pravi filosof i naučnik prvo mora odreći da bi shvatio nešto od rada kosmičkog mehanizma... Ljudsko neznanje je neizmerno i odbacivanje Teslinih ideja o etru kao osnovnom medijumu koji strukturno ujedinjuje prostor i materiju dovelo je do zaustavljanja mišljenja u fizici, do kruženja u koncepcijama, do neprestanog vraćanja na stare, već ispitane i prevaziđene ideje. Reč je, pre svega, o Ajnštajnovoj neadekvatnoj matematici (množenje negativnom dužinom u specijalnoj teoriji relativnosti, iz čega proističu vremenska nesaglasnost opažaja u translatornim sistemima i skraćivanje dužine tela u pravcu rasprostiranja, zatim, množenje nulom u opštoj teoriji relativnosti iz čije korekcije je proizašla najveća besmislica moderne kosmologije: big-bang teorija, tj. naizmenično eksplodiranje i sažimanje kosmosa...” (Dr. V. Abramović, Nikola Tesla i etar-nova nauka i tehnologija, Bašta Balkana blog, 5. septembar 2011.)

Iz ovog proizlazi nešto što se tačno nadovezuje iz pomenutog Teslinog predavanja 1893. godine, a glasi: „…Ako sam zaista ubijeđen u neku fizičku istinu, onda je to ona da pokretački impuls mora dolaziti spolja. Na primjer, posmatrajte najniži organizam kojeg poznajemo – a možda ima i nižih – to jest skup od svega nekoliko ćelija. Ako je sposoban da se svojevoljno kreće, on mora da obavi beskrajan broj pokreta koji su svi određeni i precizni. Međutim, mehanizam koji se sastoji od određenog broja djelova, a neki od njih, ne mogu izvesti beskrajan broj određenih pokreta, onda impulsi, koji upravljaju njihovim pokretanjem, moraju dolaziti od okolne sredine. Tako atom, kao krajnji element kosmičke strukture, vječito je bacan uokolo, kao igračka spoljnih uticaja, baš kao čamac na uzburkanom moru. Ako prestane njegovo kretanje, on umire. Materija u mirovanju, ako tako nešto postoji, bila bi mrtva materija. Smrt materije! Nikada takva rečenica sa dubljim filozofskim značenjem nije bila izrečena…” („O svetlosti i drugim pojavama visoke frekvencije”, Nikola Tesla, Predavanja, tom prvi, Zavod za udžbenike i nastavna sredstva, Beograd, 2006, 171i 172/ Predavanje održano u Franklinovom institutu u Filadelfiji, 24. februara 1893, i u Nacionalnom udruženju za električno osvjetljenje u St. Luisu, 1. marta 1893. godine.)

Što se tiče pominjanih novih satelita koji bi trebali biti završeni do 2016. godine, mogli bi biti među najosjetljivijima i radar će detektovati dešavanja na 50 sv godina od Zemlje. Biće dopunjeni prijemnicima male i srednje frekvencije. Dopunjeni prijemnici bi omogućili da se odjednom vidi više djelova svemira. Udruženje kaže da će obim podataka koje će proizvoditi biti jednak petabajtu u sekundi, a podaci će prolaziti kroz optički kabal koji bi mogao da se obmota dva puta oko Zemlje. Na ovoj tehničkoj izgradnji najveće mreže satelita SKA radiće tačno 67 organizacija iz 20 zemalja. Međutim, prava lokacija se još uvijek ne zna, ali se znaju moguće lokacije i to: Južna Afrika, Australija i Novi Zeland. Svi se nadaju da će izgradnja početi 2016. godine.

Negdje skoro, na dan 6. avgusta 2011. godine, lansiran je novi satelit Juno, koji će se najbliže od svih prethodnih približiti Jupiteru do kojeg će putovati pet godina. Uskoro se završava i upotreba šatlova, i nastupiće novi projekti letjelica sa ljudskom posadom i bez nje:
 

Znači teško je, nakon svega reći kakva će biti budućnost pravog saznanja o dubinama kosmosa. Dva su puta: Ajnštajnova nauka kao do sada ili Teslina nauka. Pravi put u ovoj nauci uvjek je na strani praktične dokazanosti rada, a to je svakako u djelu velikog filozofa, prirodnjaka, pronalazača i naučnika, Nikole Tesle. Da li će se konačno priznati pravo stanje stvari, to ćemo još vidjeti. Sigurno je jedno, a to je da nikakav sistem niti motor ne radi na bilo kojoj od teorija relativiteta velikog Ajnštajna. Kako god, sve odavno radi po Teslinim postulatima, i nema sumnje da će tako biti i ubuduće, ma kakvih se postulata bude držala još uvjek današnja nauka. No, možda su ovo samo nove uvertire da se jednog dana konačno pred javnost prizna da je čitav jedan sistem izgrađen na naopakoj teoriji, kao nekada geocentrični pogled. Istorijska nauka zna brojne primjere društvenih sistema i fenomena kroz epohe (kao duh vremena) u kojima su brojni nacionalizmi imali poneki mit i dogme u ideologijama. Tako je po svemu evidentno da i u nauci imamo ideologije i mitove. Svaka više puta ponovljena laž uspjeva kao istina. Na žalost, to je univerzalan društveni princip haosa današnje civilizacije, upotrijebljen više puta u istoriji XX vijeka. Duh vremena prethodnog vijeka još uvjek se malo osjeća.

Kako god bilo, na osnovu ovih podataka i planova znamo samo da će se grandioznim teleskopima dobacivati pogledi još dalje, kao što smo i vidjeli po planovima do 2025. godine. Zamjeniće se i šatlovi boljim letjelicama. Jasno je da se može postaviti još dosta pitanja, mišljenja, ili jednostavno drugi prirodniji, prijemčiviji i potpuniji kosmološki pogled koji rasvijetljava dosta toga. Mnoge naučne misli su kroz vijekove prolazile razne poglede, mišljenja, ispite i proširivanja, dok u XIX vijeku nisu dobile pečat. Neke od njih su imale fenomenalan put razvoja, dok od XX vijeka nije došao opšti civilizacijski sunovrat. Ali, kraj nikad ne postoji, jer stalno kretanje materije to ne dozvoljava.

Kad se jedan sistem u nauci (ali i u bilo čemu drugom) izgradi na neispravnom i nepopravljenom temelju - greški u korijenu, svaki budući element baziran na njemu biva pogrešan. Što je više sili propaganda, kult i kojekakve napuvane novine za naduvavanje psihe (termin K. G. Junga), kako bi je opravdali i sačuvali autoritet nekoga pred masom koja ne razumije, to ona svakim danom pokazuje svoju bolest - u naučnom svijetu čija se kritika ne može suzbiti, jer je to iluzija, nasilan i neprirodan poredak. Bolest truje i izjeda polako čitav sistem, a onda objavi kraj kada su sve ćelije trule. Prije ili kasnije.

Nekada je mnogo trebalo vremena da se shvati i prihvati heliocentrični sistem, u razmaku od Aristarha (III v.p.n.e.) do Kopernika (XVI vijeka). Bila je to sasvim druga epoha u odnosu na današnju.



Da li početak?

„Ja želim da saznam kako je Bog stvorio ovaj svijet. Ne zanimaju me ove ili one pojave, u svetu ovog ili onog elementa. Želim da znam njegove zamisli, ostalo su detalji.” (Albert Ajnštajn)


Da li kraj?

„Vi zamišljate, da ja sa jednim mirnim zadovoljstvom mogu gledati na moje životno djelo, ali izbliza gledano, izgleda potpuno drugačije. U mom djelu ne postoji ni jedan jedini pojam, za koji sam uvjeren, da će u budućnosti ostati postojan, i ja se osjećam potpuno nesigurno i pitam se, da li sam uopšte na pravom putu…"
(pismo Alberta Ajnštajna svom prijatelju Solovinu 1949. godine, Drugi o teoriji relativnosti, iz "Die größte Mystifizierung in der Geschichte der Wissenschaft: Die Relativitätstheorie")


-Specijalno izdvojeni i dopunjeni prvi dio rada „Neki koraci budućnosti“, pisan avgusta 2011.



Napisao:
Vladimir Karadžić,
dip. bečel. istorije, student IV god. spec. stud. Istorije i istraživač prirode i društva.
Podgorica, septembra 2011. godine.


Literatura, časopisi, grafika, slike i drugi izvori:


-Vizija svemira, napisao Timoti Feri, snimio Džo Meknali, National Geographic, Srbija, jul 2009, 67-83.
-Daleki svetovi-u potrazi za novim Zemljama, Timoti Feris i ilustracija Šona Meknotona i drugih, National Geographic, Srbija, decembar 2009, 39-41.
-Svijet, dnevni list Pobjeda, petak, 8. jul 2011, 7.
-Osluškivanje univerzuma-uskoro izgradnja polja najfinijih satelita, Dan, dnevni list, Nauka, subota, 1. oktobar 2011.
-Moja teorija, Albert Ajnštajn, Sezam book, Beograd, 2005, 62 i 63.
-Nastanci, Nil de Gras Tajson i Donald Goldsmit, Laguna, Beograd, 2005, 29-72.
-Neutrino šokirao naučni svijet, poljuljana Ajnštajnova teorija relativiteta, Dan, dnevni list, Nauka, subota, 1. oktobar 2011.
-24sata.info: Einstein se “okreće u grobu”: Otkrivene čestice brže od svjetlosti, http://www.24sata.info/lifestyle/nauka/73405-Einstein-okrece-grobu-Otkrivene-cestice-brze-svjetlosti.html , 22. 09. 2011.
-Astronomija, Atlasi znanja, Mladinska knjiga, Ljubljana-Beograd, 1978.
-Vojna enciklopedija, Izdanje redakcije vojne enciklopedije, tom 10, Beograd, 1967, 359.
-Vojna enciklopedija, Izdanje redakcije vojne enciklopedije, tom 2, Beograd, 1959, 231.
-Vojna enciklopedija, Izdanje redakcije vojne enciklopedije, tom 4, Beograd, 1961, 768 i 769.
-WinStars, WinStars application Frencky company, by Franck Richard (program-elektronska observatorija), Version 1.030 R0, 06/06/2002.
-Čarobnjak, život i vreme Nikole Tesle-biografija jednog genija, M.Sajfer, Stylos, Beograd, 2006, 107, 108, 134.
-Ajnštajnova teorija relativnosti 100 godina laži, Seadin Jelovac, Znanje-Portal za razvoj svijesti: val-znanje.com, knjige i tekstovi, Mostar, 2006, 100-112.
-Etarska fizika i relativizam, Velimir Abramović, Akademija NOIA, Znanje-portal za razvoj svijesti: val-znanje.com, Znanost, http://www.valznanje.com/index.php?option=com_content&view=article&id=1329:eterska-fizika-i-
relativizam&catid=37:tekstovi&Itemid=172
, 29. 06. 2011.
-Nikola Tesla i etar – nova nauka i tehnologija, Velimir Abramović, Bašta Balkana blog,
http://www.bastabalkana.com/2011/09/nikola-tesla-i-etar-nova-nauka-i-tehnologija/, 5. 09. 2011.
-Brzina svetlosti i Maxwellova konstanta (Relativna relativnost), dip. inž. Goran Marjanović, Kroz
Prostor i Vreme, http://kpv.rs/?p=1079 , 19. avgust. 2011.
-O svetlosti i drugim pojavama visoke frekvencije, Nikola Tesla, Predavanja, tom prvi, Zavod za
udžbenike i nastavna sredstva, Beograd, 2006, 167-233.
-Nenadmašni genije, život Nikole Tesle, O'Nil, Metafizika, Beograd, 2006, 191, 192.
-Tesla, čarobnjak i genije, Aleksandar Milinković, SIA Z “Zlaja”, Beograd, 2006, 71 i 72.
-Simbol Sunca i filozofija elemenata stvaranja kroz istoriju, V. Karadžić, Znanje-Portal za razvoj
svijesti: val-znanje.com, knjige i tekstovi, i znanost, ljeto 2011.
-Univerzum i čovjek-makro i mikro svijet na djelu-Tesla, drugi dio Razvoja čovječanstva, V.
Karadžić, Znanje-Portal za razvoj svijesti: val-znanje.com, znanost, 27. 03. 2011, knjige i tekstovi, ljeto 2010.
-Strana međunarodna kritika gdje se mogu naći brojni linkovi:
1)http://wissenschaftliche-physik.com/blog/
2)http://wissenschaftliche-physik.com/2011/09/bundesministerium-loscht-kritik-auf-der-
%E2%80%9Ceinsteinjahr%E2%80%9D-webseite/

3)http://www.worldsci.org/php/index.php?tab0=Scientists&tab1=Countries
4)http://manipulatorzy.salon24.pl/126122,albertowi-einsteinowi-poswiecam-cz-2
5)http://www.ekkehard-friebe.de/Integer.htm
6)http://www.ekkehard-friebe.de/Dissler.htm
7)http://mimo-2.bloger.hr/
8)http://www.sendspace.com/file/nb7v8t
9)http://www.sendspace.com/file/50y1yx
10)http://www.jocelyne-lopez.de/blog/2007/12/gotthard-barth-der-gigantische-betrug-mit-einstein/
11)http://www.jocelyne-lopez.de/blog/2008/02/go-mueller-praesenz-im-internet-und-in-bibliotheken/
12)http://www.guspepper.net/electro/Segundo%20semestre/Seminarios/Funez.pdf
13)http://arxiv.org/PS_cache/arxiv/pdf/0808/0808.1117v1.pdf
14)http://www.ekkehard-friebe.de/Hundert-Autoren.pdf
15)http://www.4shared.com/dir/-E0w6uTo/sharing.html#dir=25907944
16)http://ekkehard-friebe.de/blog/professor-zifeng-li-china-zur-speziellen-relativitatstheorie/
17)http://wissenschaftliche-physik.com/projekt-go-mueller/
18)http://www.chronos.msu.ru/seminar/eprogram.html
19)http://www.nikolatesla.rs/ . . .



 

Nikola Tesla i eter – nova nauka i tehnologija



Nikola Tesla je otkrio i koristio fundamentalni zakon koji pobudjuje potencijalne delove etra, i.e. zakon koji struktuira originalno beskonačan i kompaktan (apsolutno homogen) etar. Radi se o principu osamostaljivanja delova u beskonačnoj celini jedinstevenog fizičkog continuum-a (u današnjoj naučnoj upotrebi je više pojmova koji svi znače istu fizičku pojavu: nula, kontinum, kontinuitet, etar, beskonačnost, celina, Elejsko Biće, Euklidova tačka, vakum, itd.).

Delovi kontinum-a nastaju po posebnom algoritmu koji ih izdvaja tako da ne napuštaju celinu, tj. beskraj, i oni su to što nazivamo elektromagnetnim entitetima ili klasično - svetlost.

Iz pretpostavke kontinualnosti etera, osnovnog kosmičkog medijuma, sledi ne samo da je centar kosmosa svuda, tj. neodredjen već sledi i to da zakon njegovog struktuiranja mora biti podudaran sa zakonom koji definiše relacije tačaka na homocentričnim sferama. (Ovde nije moguće ulaziti u dublju analizu tog zakona čija suština zahteva upotrebu jezika filozofske ontologije i matematike. Nije poznato da je Tesla svoju teoriju dovršio i iskazao u ovom obliku, ali je ostavio nekoliko aparata koji rade na savremenoj fizici potpuno nedokučivim principima. Reč je o etarskom generatoru, tj. elektromagnetskoj kugli na uvek istom elektro-potencijalu bez obzira na izvod, tj. odliv energije, zatim o asinhronom motoru koji radi na gravitacione talase planeta sunčevog sistema (motor sam počinje sa radom u izvesno doba godine, reagujući na odredjenu konstelaciju planeta i isto tako staje kada mu istekne rezonantni interval vremena). Osim ovoga, Tesla je ostavio i “lebdilicu”, metalni disk sa antigravitacionim svojstvima, koji levitira na visini koja zavisi od jačine gravitacije na datom terenu.)

Etarski medijum beskonačan je u svim pravcima, ima jednu jedinu karakteristiku - r (radius) koji (po sfernom zakonu) useca sferne delove u kontinuum, delove čije su površine diskontinualne, odnosno punktualne.

Delovi struktuiranog etera mogu biti sinhroni, odnosno rezonantni, i asinhroni. U prvom slučaju dolazi do kondenzovanja subatomskih čestica kao što su elektroni, protoni i neutroni. Ove čestice nastaju rezonantnom sintezom fotona po istim principima po kojima se i sami fotoni osamostaljuju kao posebni entiteti u eteru. Asinhroni delovi etera, dakle, nerezonantni, jesu prostor u kome rezonantni fotoni grade materiju.

Teslin Toranj Varadenklif bio je pitagorejski oscilator. Matematika njegovog emitovanja kompleksa elektromagnetskih talasa specijalnih karakteristika bila je identična sa tajnom stvaralačkom matematikom Pitagorejaca. Simboli koje je Tesla pisao u svojim jednačinama imali su jednoznačnu fizičku interpretaciju. Principi Tesline etarske tehnologije pripadaju nivou kosmičke egzistencije sa koga se vlada prostorom i vremenom. Ne sama Kula, nego princip rezonantnog i harmonijskog oscilovanja etera je tako moćan da se njegovim shvatanjem i primenom bez sumnje rešavaju svi ključni problemi savremene fizike i posebno konverzije energije.

Pomoću svoje takozvane otvorene vakumske cevi Tesla je proizvodio protone, elektrone i neutrone direktno iz fizičkog kcontinum-a, stvarajući ih na bilo kojoj udaljenostei. Umesto da pusti da protonski snop putuje prostorom do odredjenog mesta, on je obrazovao uslove za trenutno nastajanje proizvoljnog broja čestica na bilo kojoj zadatoj distanci. Veličina elektrona, protona i neutrona takodje ničim nije bila ograničena. Upravo razlika u njihovoj veličini, s obzirom da su one gradivne jedinice svakog sveta u Kosmosu, jeste razlog vremenskog pomeranja medju paralelnim svetovima, koji inače svi pripadaju istom osnovnom continuum-u.

Oslanjajući se na pretpostavku o Teslinom zapanjujućem i u nauci još nedostignutom poznavanju zakona prirode, moramo se zamisliti nad tim kakve je tehničke zadatke i sa kakvim mogućim posledicama Teslina Kula Vordenklif trebalo da izvrši?

1) Da osciluje jonosferu; kako naponska razlika izmedju zemljine površine i jonosfere iznosi oko dve milijarde volti, to bi Kula neprekidno oscilujući višim i nižim harmonicima frekvencije jonosfere, najzad ušla s njom u fazu (rezonanciju) i ispraznila je slično kao što se prazne obični električni kondenzatori. S obzirom da bi se takvo pražnjenje izvršilo trenutno, postojala je realna opasnost uništavanja Njujorka. Jer pražnjenje bi izgledalo ovako: iz jonosfere odjednom bi se sručio visokoenergetski stub plazme velikog prečnika, možda i nekoliko stotina kilometara, i sve na tom prostoru bilo bi dezintegrisano, spaljeno na način kako se u Biblijskim legendama opisuje propast Sodome i Gomore. Naravno, Tesla nije hteo da uništi Njujork, već kratkim intervalima oscilovanja samo da crpi energiju iz jonosfere za pogon svog velikog oscilataora koji je zahtevao minimalni napon od sto miliona volti. Kao aparat za vrlo kratko oscilovanje Tesla je koristio veliki broj ultravioletnih lampi rasporedjenih na vrhu kupole.

2) Da uzima energiju iz etera; oscilovanjem nerezonantnih elektromagnetnih polja moguće je pomeriti vremensku koordinatu i reciklirati energiju iz prošlosti i budućnosti, a da se ne narušava elektromagnetna stabilnost okoline. Svakako, to se mora raditi po strogo kauzalnom matematičkom zakonu koji odnose frekvencija odredjuje sasvim precizno, inače efekti izlaze izvan kontrole i dešava se neprevidjeno dekomponovanje materijalnih objekata ili njhovo trenutno izbacivanje iz segmenta naše realnosti, kao u Filadelfija Eksperimentu.

3) Da otvara vremenske prozore u paralelnim svetovima; kako paralelni svetovi imaju elektromagnentu strukturu talasnih dužina i frekvencija različitih od našeg sveta, moguće je kompleksno-harmoničnim elektromagnetskim oscilovanjem uspostaviti parcijalnu vezu izmedju frekvencije našeg sveta i frekvencija tih drugih svetova, tako da pojedini prizori iz njih postanu vidljivi u našim uslovima na Zemlji, i obrnuto.

4) Da ubrzava mentalnu evoluciju čovečanstva; uspostavljanjem konstantnog polja više frekvencije, harmoničnog kolektivnom elektromagnetnom polju ljudi, vrši se postepeno povećavanje moći percepcije i proširivanje mentalne sposobnosti prijema ideja. Zračenje ovih frekvencija može biti i štetno, ako je neprecizno. Svaka disharmoničnost polja (nerezonantnost) izaziva u čoveku delimično razdvajanje mentalnog i fizičkog plana što se u blažem vidu manifestuje kao rak, psihoza i druga oboljenja.Potpuno razdvajanje je, naravno, smrt jedinke. (Na istom principu funkcionišu i virusi, bakterije, kao i promena u Kosmosu uopšte.) Važno je napomenuti da su ovi procesi uglavnom tempirani, tj. s odloženim efektima.

Usled nedostatka pravog znanja, ljudi svoju elektromagnetsku okolinu sve više zagadjuju radio-talasima, radarskim mikrotalasnim zračenjem (radari uzrokuju rak i to je eksperimentalno dokazano) i drugim negativno interferirajućim elektromagnetnim zračenjima koja su u disharmoniji sa frekvencijama živih bića i informatičkim poljem našeg Sunčevog sistema.

5) Da po volji transponuje planetu Zemlju u paralelne realnosti; da je dovršio svoj sitem od pet emitera i pustio ih u rad, Tesla bi bio u mogućnosti da čitavu Zemlju, kao jedinstven rezonantni sistem, dovede u stanje oscilovanja specifično za neki drugi segment realnosti i tako nas fizički premesti u paralelni svet. Ovim aktom on je verovatno želeo da izvrši mutaciju ljudske vrste, ubrza putovanje civlizacije kroz vreme i na taj način naglo je unapredi tehničkim putem. Ai s obzirom na univerzalnu uskladjenost frekvencija u kosmosu ovo bi bilo veoma opasno. Ulaženje Zemlje u fazu rezonantnog oscilovanja sa paralelnim svetom trajalo bi suviše dugo i dešavale bi se katastrofe poput one iz predanja o Atlantidi.

Napustivši fizički plan Tesla nam je ostavio svoj dragoceni naučni putokaz. Njegov rad jasno pokazuje da se iz raznih aspekata, uglova i interpretacija istina nikada ne može potpuno sagledati, kao što se ni continuum ne može sagraditi iz diskretnih delova. Priroda istine takva je da se ona mora spoznati odmah, do kraja, u celini ili nikako. Podsetimo se samo Dekartovog otkrića da beskonačno prethodi konačnom i Spinozine beskrajne supstancije, koja je ono što prirodu ujedinjuje sa Bogom.

Savremeni eksperimentatori treba da imaju na umu da se tajna objašnjenja fizičkog krije u metafizičkom. I dokle god naša nauka bude zaslepljena istraživanjem isključivo materije, dotle ćemo biti u ovom nepodnošljivom stanju iluzorne, podeljene i nesavršene svesti.

Ključni prodor sadašnjeg ljudskog saznanja mora se učiniti, i učiniće se, u fizici. Jer gradju materije, zakone njene kreacije i njenu ulogu u prirodi treba prethodno definitivno razjasniti, da bi se ljudski um oslobodio i osposobio za prava duboka kosmološka istraživanja.

Rukvodioci Filadelfija eksperimenta, ma ko da su bili, otkrili su nam egzistenciju do tada nepoznatih naučnih problema. U smislu fizičkih zakonitosti, za eksperimentatore prirodom, znanje, moć i pravo da u pogon stavljaju njene principe - izjednačeni su. Ali šta biva onda kada usvojimo visoko verovatnu pretpostavku da isti kosmički principi vladaju i naučnicima, kao delovima Kosmosa? Šta ako se sva materija, organska i neorganska, u elementarnom obliku može razviti u takozvane elektromagnetske spektre i iz njih povratno sintetisati po egzaktnim matematičkim zakonima? Zar onda etička pravila ne gube svoj isključivo ljudski karakter i ne zadobijaju univerzalnu matematičku podlogu?

Nije li etika onda samo kosmički princip distribucije energije? U tom smislu ona zadobija snagu prirodnog zakona.

Teško ćemo objasniti eventualnim stanovnicima u vremenu pomerenih svetova zašto našim reaktorima i akceleratorima izazivamo katastrofe njihovih galaksija i zvezda i zašto uopšte eksperimentišemo na način koji i nas same nepredvidljivo menja i razara.

Ako je etika u suštini harmonija, a dobrota energetski ekvilibrijum, onda u svetu nužno deluje matematička kosmička etika. A nad matematičkim principima nasilje se ne može vršiti. ("Nema kraljevskog puta u geometriji!" - rekao je Euklid kralju Egipta, dok se mučio da reši jedan geometrijski problem.)

Kosmos je završeni eksperiment na koji razum postavlja pitanja, pametna, ali i glupa, i zato je primenjena nauka, rodjena iz defektne, a nesavitljive teorije, ono čega se pravi filosof i naučnik prvo mora odreći da bi shvatio nešto od rada kosmičkog mehanizma.

Evolucija Teslinih filosofskih stavova od vizionarskih do čisto inženjerskih i od inženjerskih do metafizičkih, kao i Teslin lični život, paradigme su pravog osnivača naučno-tehnološke civilizacije. Njegov odnos prema ljudima kao i prema samom sebi posledica su dejstva impersonalnog apsoluta u njemu kao čoveku; ni prema sebi, ni prema drugima nije imao lični odnos i zato je tako malo grešio u životu.

U savremenoj nauci Tesla se sve više citira. Počeli su da ga proučavaju i naučnici koji do sada nisu poimali teškoće elektromagnetske teorije zasnovane isključivo na Maksvelu, posebno oni koji se muče ujedinjenjem elektromagnetizma, gravitacije i jake i slabe nuklearne sile. Da li je materija beskonačno deljiva ili nije? Je li prostor beskonačno deljiv? Najzad, šta je sa ulogom vremena u fizičkim procesima, njegovom jednoznačnom i ontološki zasnovanom definicijom kao i njegovim dejstvom? Naravno, bez definicije vremena ne može se dati nikakva hipoteza o njemu kao aktivnom faktoru fizičke realnosti. Ili je vreme samo mera, neka vrsta ljudske fikcije, obična kordinata, kako se danas prećutno uzima u fizičkim teorijama, postavljenim na relativizmu i kvantnoj mehanici...

Ljudsko neznanje je neizmerno i odbacivanje Tesliniih ideja o etru kao osnovnom medijumu koji strukturno ujedinjuje prostor i materiju dovelo je do zaustavljanja mišljenja u fizici, do kruženja u koncepcijama, do neprestanog vraćanja na stare, već ispitane i prevazidjene ideje. Reč je, pre svega, o Ajnštajnovoj neadekvatnoj matematici (množenje negativnom dužinom u specijalnoj teoriji relativnosti, iz čega proističu vremenska nesaglasnost opažaja u translatornim sistemima i skraćivanje dužine tela u pravcu rasprostiranja, zatim, množenje nulom u opštoj teoriji relataivnosti, iz čije korekcije je proizišla najveća besmislica moderne kosmologije: big-bang teorija, tj. naizmenično eksplodiranje i sažimanje kosmosa).

U pravim naučnim krugovima, koji svesno preuzimaju na sebe rizik obrazovanja “nove fizike”, Tesline koncepcije sve više se proučavaju i uvažavaju. U ovom trenutku su u toku eksperimenti sa ekstra niskim i ekstra visokim frekvencijama specifičniih modulacija, (HARP projekt), kojim se zrači jonosfera. Sve posledice tih dejstava se još ne znaju. Medju njima su i upravljanje metereološkim pojavama, naročito uraganima i atmosferskim pritiskom, kao i utiskivanje misli i emocija subjektima spolja, elektromagnetskim putem, tj. rezonancijom sa elektromagnetskim emiterima. Pokazalo se da je tehnološki sasvim moguće imitirati elektromagnetsku osnovu ljudskih misaonih radnji, tako da subjekat ima utisak da je to njegova originalna misao ili odluka njegove slobodne volje. Upravo to je i glavni stav Tesline kibernetike: "Čovek je automat kosmičkih sila" ističe on u više članaka i predavanja.

Još lakše je, kažu eksperimentatori, izazvati masovne emocije ili imputirati nameru velikom broju ljudi adekvatnim osciliranjem jonosfere, koja je samo kompleksna mreža nižih harmonika kolektivno nesvesnog čitavog čovečanstva. Jonosfera je ključ za upravljanje masovnim osećanjima i mislima. A svega ovoga Tesla je bio svestan još daleke 1899. Godine, u Koloradu.

Univerzitetska nauka, posebno srpska naučna zajednica, je protiv Tesle i njegovih ideja pre svega zato što ih ne razume. Drugi jak razlog je u Teslinom suprotstavljanju nuklearnoj fizici i njegovoj proceni da će njena primena u tehnologiji trajati kratko i da kvantna mehanika nema ozbiljnu naučnu budućnost. Zar akceleratori nisu već prevazidjene stare mašine, dobre još samo za Muzej nauke i tehnike?

Tesla - kosmolog imao je svoju filosofsku i religijsku poziciju:

"Aristotel je učio da u vasioni postoji nepokretna entelehija koja sve pokreće i misao je njen glavni atribut. Isto tako ja sam uveren da je ceo kosmos objedinjen kako u materijalnom tako i u duhovnom pogledu. Postoji u vasioni neko jezgro otkuda mi dobijamo svu snagu, sva nadahnuća, ono nas večno privlači, ja osećam njegovu moć i vrednosti koje ono emituje celoj vasioni i time je održava u skladu. Ja nisam prodro u tajnu toga jezgra, ali znam da postoji i kada hoću da mu pridam kakav materijalni atribut, onda mislim da je to SVETLOST, a kada pokušavam da ga shvatim duhovno onda je to LEPOTA i SAMILOST. Onaj koji nosi u sebi tu veru oseća se snažan, rad mu čini radost jer se i sam oseća jednim tonom u sveopštoj harmoniji".

Zaključak studije ili o perspektivi nauke Nikole Tesle

Ne samo ljubitelji i fizičari - amateri, koji nastavljaju Teslin rad, već i svi ljudi koji duboko misle o nauci, slažu se u jednom: učenje savremene fizike u osnovi je skup nelogičnih stavova, jedan kontradiktoran sistem. S jedne strane gledano, vreme je relativno i zavisi od posmatrača, a s druge strane tvrdi se da vreme kvantnog skoka nije merljivo.

Na katedrama na kojima se proučava nuklearna fizika, odnosno raspad atomskog jezgra, važi pretvaranje materije u energiju bez ostatka i u fisionim računima sve se slaže. Na katedrama za astrofiziku, medjutim, pretvaranje materije u energiju ne uzima se ozbiljno, već se masa računa preko jačine gravitacije, koja se opet izračunava preko Doplerovog pomaka, tako da na papirima nedostaje preko devedeset posto materije u Kosmosu. Umesto da se menja teorija, ovo se u školama naziva "defekt mase". To jest, kriva je masa što nedostaje, jer šef katedre i profesori "misle dobro i predaju istinu". Oni su "država za katedrom". Nažalost, stvari se od Galileja i Đordana Bruna nisu mnogo izmenile.

Tesla je radio i na specijalnoj "vakuumskoj cevi sa otvorenim krajem" koja služi kao projektor čestice na neograničene daljine. Ciljanje se vrši elektrostatički, duž elektrostatičkih slojeva atmosfere, koji se mogu videti i golim okom: to su upravo oni slojevi po kojima klize oblaci. Pokazuje se da su polifazni sistem, indukcioni motor i generatori naizmenične struje - manje značajna Teslina otkrića. Najvažnije je svakako ono što se iz njegovih eksperimenata sa etrom i vremenom može izvući kao potpuno nova, kosmološka fizika, utemeljena na energetskoj rezonanciji etra i rezonantnim efektima vremena, i postaviti umesto fizike zasnovane na plitkom i nejasnom konceptu "sveopšteg i večnog kretanja izazvanog silom".

Teslina glavna otkrića su: prenos energije na proizvoljnu distanciju (zapravo, superprovodljivost prirodnih medijuma), njegove vatrene lopte (fuzija strukturnih elemenata etra u materiju), Teslin visokofrekventni rezonantni oscilator za njegove talase nehercijanskog tipa sa takozvanom bočnom modulacijom (to jest svojevrsne majnd-mašine, koje proizvode polja takvih karakteristika da neposredno interferiraju sa elektromagnetskim poljima ljudskog mozga, prigušujući moždane oscilacije ili menjajući samu prirodu oscilovanja, što u emocionalnom segmentu indukuje razna osećanja i raspoloženja, kao i izmenjena stanja svesti, kao što su kreativnost, hiperpercepcija, hipermnezija, sve do hiperkognicije u kojoj se pojavljuju “relativističke” anomalije u vremenskom domenu), dinamička teorija gravitacije (diferencijalna teorija po kojoj svaki element Mendeljejevog sistema ima svoje G, svoju gravitacionu konstantu; Tesla je ovde nastavio Etvešove radove i izveo niz potvrdnih merenja), i napokon, to je Teslina elektromagnetska teorija, nikada objavljen ai javno formulisana koja ne koristi uobičajene pojmove kao što su "energija", "talasna dužina", "frekvencija" i druge, već umesto njih važe pojmovi: "kriva rasporeda", "vibracija sistema zavojnica", "električni pritisak", "proporcija prenosa", "etar", "dinamika električnog fluida", "geometrijske mogućnosti cevi" itd.

Od moderne matematike Tesla je koristio samo Furijeove nizove da bi razvijao elektromagnetske entitete u više i niže harmonike, jer se to slagalo sa njegovom osnovnom pretpostavkom o istovremenosti svih delova beskonačnog fizičkog kontinuuma. Jasno je da se beskonačnost ne može sastojati od neistovremenih delova. Teslina kosmologija je najopštijeg tipa, važi za izotropni i beskrajni, jednom rečju, celokupni Kosmos, dok je Maksvelova elektromagnetika važeća za mala rastojanja; u suštini Maksvel je izvršio matematizaciju Faradejevih džepnih i sobnih eksperimenata, ne konceptualizujući problem do kraja. Nedostatnosti Maksvelove teorije proizvele su kao posledicu velike teškoće u Specijalnoj teoriji relativnosti (odnos energije kvanta i brzine svetlosti u drugom postulatu; sam Ajnštajn zanemario je u foto-efektu relativističke promene prostora i vremena u kretanju, jer ako se energija menja sa brzinom, nikakvog efekta ne može ni biti, ukoliko nema energetske ekvivalencije putanje izbijenog elektrona i upadnog fotona. U opštoj teoriji relativnosti, nedostaci Maksvelove teorije doveli su do ideje svetske linije (zapravo do pankosmičke ekstrapolacije Faradejevih magnetskih linija sila, koje opisuju gvozdeni opiljci na laboratorijskom stolu), najzad do predstave o konačnom svemiru, koji se povremeno sabija u bezdimenzionalnu tačku (problem singulariteta) i eksplodira. Na sve ovo ne bi se smejao samo Tesla, nego sa njim i mnogi antički filosofi i naučnici jasnog uma: Euklid, Platon, Pitagora i drugi.

Nikola Tesla sa svojom naukom isto je toliko značajan i neprocenjivo veliki za savremeni svet planetarnog telekomunikacionog sistema i razrešenje duboke krize vrednosti naučno-tehnološke civilizacije, koja traži svoju filosofsku ontologiju, kao što je za Hrišćansku civilizaciju bio značajan mit Isusa Hrista. Interesantno je da smo tokom stotina i hiljada godina imali toliko mnogo velikih naučnika, ali ni jedan od njih nije dobio svoju crkvu kao što je ima Tesla u Kaliforniji, u San Dijegu, upravo u centru svetske naučno-tehnološke moći. Ni Plank, ni Ajnštajn, ni Bor, ni Pauli, ni NJutn, ni Toričeli, i pored bavljenja alhemijom i teologijom (Njutn), ili astrologijom (Kepler), ili mistikom (Laplas), nisu ubedili kolektivno nesvesno čovečanstvo u transcendentalnu dimenziju svojih naučnih pogleda.

Hrišćanska civilizacija je metafora oslonjena na patnju, žrtvu i iskupljenje, na tajnu krštenja, uskrsnuća i zagrobnog života, ona je trajno obojena čovekom i njegovom osećajnošću. S druge strane, scijentističko doba ima Teslu kao humani simbol jedinstva duha i materije, a umesto mitologije i religijske metafore uspostavlja veru u naučne principe i jasno vidjenje najdubljih kosmoloških zakona. U istorijskom smislu, Tesla fundamentalno menja oblik religioznosti na planetarnom nivou. Dakle, on nije običan naučnik, pa ni samo genijalan čovek, već svetsko-istorijska pojava najvišeg ranga, koja duhovnost teologije zamenjuje duhovnošću nauke. Uostalom, savremena fizika već je postala filosofija novog doba jer se otvoreno bavi strukturom materije, genezom kosmosa, a od skora i etikom.

Kvantna mehanika kopenhagenškog kruga oko Bora, Hajzenberga i Paulija, nije rešila pitanje osnovne strukturne jedinice materije i principa fuzije (napokon i samu fisiju matematički opisuje jednačina koja se naknadno i nasilno izvodi iz Lorencovih transformacija (E=mc2), relativistička teorija nije rešila problem naučne, tj. substancijalne definicije vremena (vreme je..., pa šta je), a takodje nije objasnila ni sadržinu koncepta sile (u opštoj teoriji relativiteta Fundamentalni tenzor sa malim korekcijama ima istu vrednost kao Njutnova sila (F) i ne daje nikakvo drugo objašnjenje za putanje planeta oko Sunca, sem što se neobrazloženo tvrdi da planete moraju imati putanje kakve imaju zbog oblika prostora, čija se zakrivljenost, opet, ne može drugačije ustanoviti nego po obliku tih istih putanja; radi se o kružnom dokazu, koji ne dokazuje ništa i ne pruža pravo objašnjenje gravitacije i pravu operacionalnu teoriju iz koje bi proisticala mogućnost konverzije gravitacione sile u lokalnu rotaciju i njeno korišćenje).

Teslina fizika realnog fizičkog kontinuuma ili etra i njegova naučna misao naslonjena na predsokratovsku antičku kosmologiju i pitagorejsku generičku matematiku, (a ne na elektromagnetiku devetnaestog veka), nije odmah mogla da bude nastavljena, pre nego što su se pokazala sva ograničenja drugih nastojanja da se jedinstvenom fizičkom teorijom obuvhate zbivanja u fizičkoj realnosti. Posle Černobila svakom je jasno da bez prave koncepcije vremena i bez dubljeg poznavanja strukture materije, razbijanje atomskog jezgra nije ništa drugo do neodgovorno zlo eksperimentisanje na nivou empirijskih metoda. Černobil je početak sloma infantilnih vizija kvantnih mehaničara po kojima su i roštilj, mlin za kafu i mašina za pranje veša trebalo da rade na atomski pogon. A tragedija space-shutle Čelendžera podsetila je ljudski rod na činjenicu da nije ovladao pravim principima putovanja kroz beskrajni kosmički prostor i da se reaktivnim motorima duža putovanja ne mogu preduzimati. O medicinskim problemima medjuzvezdanih putovanja i da ne govorimo.

Teslina fizika pruža odgovore i ukazuje na intelektualni instrumentarijum kojim se ovi problemi mogu rešavati. Ona se najkraće može opisati kao interdimenzionalna stacionarna kosmologija i jedina je aktuelna teorija čije mogućnosti nisu ispitane.

Dešava se da izraz koji mi danas upotrebljavamo za neki fizički pojam nije ni postojao u Teslino vreme. Isto je tako i sa načinom pisanja matematičkih iskaza i znakova računskih radnji. (Od velike je koristi za mladog elektroinženjera, koji je, na primer, mnogo puta već čuo da je Julius Robert Majer otkrio zakon o “održanju energije”, da se iznenadi kada, čitajući original, otkrije da Majer nigde i ni u kom smislu ne upotrebljava reč energija; ili kada kod Arhimeda i Galileja, koji su sve izvodili matemataičkim putem, ne nadje ni jedan znak računskih radnji; ili kada vidi da čak i Njutn, koji je već bio pronašao infinitezimalni račun, još uvek sve dokazuje geometrijski, isto kao Euklid i svi drugi naučnici u vremenskom razmaku izmedju njih dvojice.)

Za razumevanje Tesle je apsolutno neophodno ne samo čitanje njegovih originalnih tekstova, već i razjašnjavanje sadržaja termina njegovog naučnog jezika, da i ne spominjem šifrovani deo zaostavštine gde je jedan te isti pojam korišćen u različitim kontekstima, tako da ima n-faktorijal kombinacija semantičkih izvoda. Bez jasne hipoteze Tesline teorije i podudarnog obrasca mišljenja, ovo je praktično nemoguće razumeti.

Avangardna svetska nauka polako se okreće Tesli. Nisu u pitanju ni komercijalni, ni univerzitetski segmenti naučnog mišljenja, već javnosti nepoznati pikovi svetske moći, čvorovi difuzne mreže svetskih upravljača globalnog informatičkog i scijentističkog čovečanstva, u kome su svi pojedinci povezani sa svim drugim pojedincima kanalima svetskih telekomunikacija i to na samo dva opšta principa: srodnosti ideja i nivoa inteligencije.Medjutim, ono što ih sve spaja fundamentalno jeste subjektivna relacija prema vremenu kao suštini nove civilizacije. Sve dosadašnje civilizacije zasnovane na ontosu prostora (tj. na prostoru kao njihovoj suštini) samo su istorijske činjenice.

U Teslinom planetarnom društvu sva će energija biti crpljena iz nepotrošivih i besplatnih prirodnih izvora. On je ukazao na to da je Zemlja jezgro ogromnog generatora i da rotacijom elektriše sporiju jonosferu milijardama volti i ampera, da zapravo, čovečanstvo živi u sfernom kondenzatoru neizmerne snage, koji se sam od sebe neprestano puni i po želji se može prazniti. Postoji jonosfera (faza), dielektrik (atmosfera) i Zemlja (nula). Imamo, dakle strujno kolo koje daje prirodni elektricitet neograničene snage, to jest čistu energiju, koja ne trpi nikakvu konverziju: izvrši rad i u istom obliku vrati se u prirodnu sredinu, u sistem planete Zemlje.

Postoje i Teslini linearni akceleratori u obliku otvorenih vakuumskih cevi, to jest cevi koje rade na sobnoj temperaturi i čiji se energetski snop ne rasipa, jer ne putuje kroz prostor već je navodjen elektrostatičkim karakteristikama cilja, tako da na bilo koju distanciju može da se prenese bilo koja količina energije indukcijom. To su Teslini čuveni "zraci smrti" napravljeni prema modelu funkcionisanja Sunca. Kenet Korum, koji je ponovio Teslin eksperiment u Americi i dobio efekte ipak nije shvatio poentu: Tesline čestice ne putuju kroz prostor kao loptice ili Hertzovi talasi, već nastaju iz indukcionih polja, baš kao i njegove već spomenute "vatrene lopte". Radi se o Teslinoj originalnoj teoriji kosmičkog zračenja, koju je i eksperimentalno dokazao.

Teslino obrtno magnetsko polje ima univerzalno važenje. Naprosto, to je jedna istina dublja od ljudske gnoseologije i ljudske osećajnosti, istina matematičkog tipa, čija ideja se neposredno ostvaruje u svakoj instanciji kosmičkog Bića.

Usudjujem se da zaključim da ni Teslin indukcioni motor, takozvani asinhroni, nije konceptualno dovoljno proučen. U njemu se nalazi još neotkrivena tajna rotacije nebeskih tela i rotacije uopšte. Ubrzano kretanje Teslinog jajeta proističe iz promene geometrije polja, a ne iz dodavanja kvantuma magnetske sile. Rad ovog motora izgleda jasan, baš kao što je nekada, pre Galileja i Njutna, svakome izgledalo jasno da je težina tela uzrok njegovog slobodnog pada.

Od drugih Tesliniih enigmi, neproučene su: radio-tehnika (više neometanih emisija na istoj frekvenciji) sa dvanaest u suštini neprimenjenih patenata); struktura materije ("Običavao sam da razbijam atom ne oslobadjajući nikakvu energiju" - izjava N. Tesle iz 1923. g.); gravitacija (model gravitacionog motora sa olovnim rotorom i statorom od stakla, koji radi jednom godišnje, reagujući na konstelaciju planeta); teorija etra (materija se struktuira iz etra i opnovo rastvara u etar, po jednostavnim matematičkim zakonima, ali nešto više materije nastaje, nego što nestaje - odatle povremene kosmičke katastrofe); Teslini medicinski aparti i dejstvo Teslnihi niskofrekventnih talasa na rad mozga (izazivaju kontrakciju i dilataciju subjektivne vremenske baze, tj. promenu psihološke sekunde).

Tesla je smatrao istinitom Budinu ideju o “ja” kao o iluziji. “Zaista,” govorio je, “mi nismo ništa drugo do talasi u subjektivnom prostoru i vremenu i kada ti talasi iščeznu, iza nas ne ostaje ništa... Nema individualiteta. Ne može se reći da talas u okeanu ima individualnost. Postoji samo iluzorno sledovanje talasa jednog za drugim. Vi niste ista osoba koja ste bili juče; i ja sam samo niz približnih egzistencija, ne potpuno istih. Ovaj lanac je ono što proizvodi dejstvo trajnosti, slično pokretljivosti slike, a ne moja subjektivna i pogrešna predstava o mom realnom životu”.

Kada zamišljam Teslu, ne vidim ga nasmejanog, nego žalosnog zbog onoga što ljudi sami sebi čine, u svojoj neizmernoj podredjenosti nepoznatim prirodnim silama.

Nije kraj. Novi je početak.



Preneseno sa: http://www.bastabalkana.com/




 

 

Nikola Tesla je još davne 1932. pisao o neutrinima koji putuju brže od svjetlosti



Rezultati koje su zabilježili znanstvenici u CERN-u mogli bi biti dokaz kako je putovanje kroz vrijeme moguće. A sve bi se to otkrilo još puno prije da su znanstvenici samo slušali Nikolu Teslu , koji prije osam desetljeća govorio o neutrinima koji putuju brže od svjetlosti.

- Malene čestice, svaka tako malog naboja da ih možemo zvati neutrinima. Kreću se velikim brzinama, prelazeći brzinu svjetlosti - pisao je Tesla još 1932. godine. Je li bio u pravu? Saznat ćemo, ali tek kroz koju godinu kada znanstvenici prođu kroz rezultate CERN-ovog eksperimenta.

Podsjetimo, znanstvenici su ustanovili kako je snop neutrina poslan iz CERN-a prema Gran Sassu putovao djelić sekunde brže od svjetlosti , koja je prema fizici najbrža u svemiru. Znanstvenici su oprezni su predviđanjima i ocjenama ovih rezultata, a znanstvena zajednica će još godinama vijećati o ovom eksperimentu.

Ukoliko se rezultat pokaže vjerodostojan pojavljuju se dvije zanimljive teorije o brzom putovanju neutrina.

Prva govori o neutrinima koji doista jesu brži od svjetlosti, što indicira kako vjerojatno postoji sijaset drugih čestica koje su brže od svjetlosti. Ništa u klasičnoj fizici ne uvjetuje primat svjetlosti po pitanju brzine, ali do sada ništa brže nismo pronašli. Kada bi se pokazalo da postoje čestice brže od svjetlosti teško bi bilo i zamisliti implikacije koje bi moderna fizika i astrofizika doživjele.

Druga teorija i dalje svjetlost vidi kao najbržu, a 'brze' neutrine objašnjava - varanjem. Neutrini po ovoj teoriji nisu bili brži od svjetlosti u ravnopravnoj utrci, već su putem propali u minijaturnu crvotočinu, koja ima je otvorila 'prečac' od CERN-a do San Grassa.

Ukoliko se to dogodilo, onda bi se moglo reći kako su neutrini putovali kroz prostor, ali i vrijeme - stigli su prije nego su trebali. Moderna znanost ne zna što vrijeme točno jest, a ovaj eksperiment bi mogao otvoriti nove teorije. Bi li nas mogle odvesti do vremenskog stroja kao u filmovima? Možda, ali ipak je vjerojatnije kako bi nam rezultati te fizike pokazali kako da i sami radimo prečace u svemiru.

Moguće implikacije? Pa za početak, tramvaji možda više ne bi kasnili.


Izvor: Jutarnji List


 

O bosanskim piramidama, strukovnoj nomenklaturi i diktaturi



Mnogi od nas se pitaju zbog čega se službeno ne prihvaćaju mnoge jednostavne istine kao, na primjer, istina o postojanju Bosanskih piramida, kad svi dokazi koje nalazimo u svijetu oko nas upućuju na to da je službena verzija povijesti promašena, a piramide stvarne? Pa zbog toga što živimo u strukovnoj odnosno tehnotroničkoj diktaturi koja je zapravo posve lažna i zato se istinom isključivo bavi kao metom. Istina je neprijatelj svake diktature i tiranije, jer istina oslobađa. Nasuprot tome, službena odnosno lažna verzija povijesti je odsudna za vladajuću klasu, jer su oni koji ne poznaju povijest osuđeni na ulogu i status ponavljača u magarećoj klupi, a upravo to je ono što naši porobljivači žele. I zato prije nego se odlučimo na polemiku sa službenim strukovnim institucijama vrijedi se zapitati nekoliko ključnih pitanja.

Prvo, da li je uopće moguća slobodna misao bez ideologije? Ako je povjest učiteljica života, onda je jedna od prvih lekcija povijesti upravo ta da društva bez ideologije nije bilo nikada ili je to barem takav slučaj u proteklih nekoliko milenija. To je tako unatoč tome što se svaka tiranija i satrapija kiti imenima božjim i narodnim. Pritom ni sadašnja vladujuća diktatura nije iznimka: ona putem svojih korifeja čitavo vrijeme sebi laska da je demokratska, da je legitimna, da vodi u bolju budućnost. Pri tome se svi učesnici farse pozivaju na narod, opće dobro, istinu, pravdu i napredak , što bi značilo da su iskreni, da svoj narod vole, da je društvo temeljeno na kakvoj takvoj pravdi, i da su motivirani općim dobrom i napretkom, a i vrapci na grani znaju da to uopće nije tako.

To znači da su vlastodršci, ideolozi i apologeti vlasti, odnosno vlasnici ovog društva (jer je vlast vlasništvo), obični lažovi čija lažljivost raste eksponencijalno prema statusu i utjecaju. Kao i svaka druga totalizacija, ona guši svaki disonantni glas, jer totalizacija može opstati jedino kao monolit. Naime, totalitarizmi su nepopravljivi: čim se načmu padaju kao kule od karata.

Današnja tiranija je u ovoj fazi perfidna: tretman neugodne istine za sad se svodi na njezino guranje na margine i zasipavanje lopatama zemlje pri čemu se usklik da je car gol prikazuje kao vrsta eksentričnosti i uvrnutosti. Tko se usudi zaustiti takvo što istom postaje objekt pukog ogovaranja zamotanog u celofan stručnih izraza, a najčešće se čak ne radi ni o tome, već o najobičnijem pijačnom, šibicarskom podvaljivanju. Međutim, kad temperatura u tiranskom kazanu poraste sigurno će doći i do otvorenog terora.

Drugo, kad je to već tako, gledano s pozicije pojedinca, nije li ludo potcijeniti snagu glupaka i izdajnika svrstanih i organiziranih u vladajuće horde? Čemu se uopće zamjerati vladajućoj hordi profitera, neznalica, potkazivača, diletanata i besposličara, i nije li bolje sačuvati svoju bijednu egzistenciju koju će nam politika sigurno oteti drznemo li se da ju izazovemo? Jer vi danas zaista možete izraziti kritiku i uzdržati se od ljubljenja prstena satrapovih svećenika. Za razliku od ne tako davne prošlosti, danas nećete završiti na lomači ili u logoru, barem ne javno (iako itekako postoje atentati i razne namještaljke za one posebno neposlušne), ali ćete biti sustavno marginalizarni, prešućivani, redikulizirani i klevetani od kerbera vladajuće ideologije koji su, plahi i lakomi, podmićeni vlastitim novcem na uštrb budućnosti vlastitog naroda, uvijek spremni žrtvovati obraz za večeru. Ono malo ljudi koji bez časti i dostojanstva ne žele živjeti i ne žele postati pobornici općeg raščovječenja svedeni su na rubrike otpisanih, naivaca i budala.

Treće, onaj koji se drzne dovesti u pitanje laž koja se podmeću za istinu, nužno će doći u sukob sa svima onima koji žive od tiranije, ma kako bijedna njihova egzistencija bila. Dapače, oni na dnu hranidbenog lanca su najspremniji na dokazivanje i spotiču se jedan o drugog da što revnije izvrše svoje bijedne zadatke, nadajući se (naravno, uzaludno) da će bijedni tretman i magareći status kojim ih tiran svakodnevno podsjeća na njihovu bijedu jednog dana prestati, naravno, kad se konačno dokažu u revnosti teroriziranja, potkazivanja i porobljavanja samih sebe i ostalih.

I još gore, onaj koji odluči na svoja leđa uprtiti križ istine, doći će u sukob sa svim međusobno posvađanim glavama mnogoglave aždaje koje rigaju vatru jedna na drugu. Ta paklena mnogoglava aždaja riče iznad tarabe našeg otetog imanja u koje se uselila, dok mi virimo i cvokoćemo na sred puta, a pritom nam se ta aždaja prikazuje kao razulareni skup raznih čudovišta kao da njezine glave ne stoje na istom tijelu. Dakle, pojednac koji ubode u oko i jedan ideološki konstrukt te užasno tašte nakarade doći će u sukob sa svim ideologijama koje čine žamor i kakofoniju od kojih se više u društvu ne čuje ni jedna pametna riječ. Upravo ta čudovišna rugoba, režanje, urlici i riganje vatre, a koja se kočoperi i hvališe kao demokracija i sloboda, prava je slika najcrnje diktature koja nas porobljava poput trojanskog konja, prikazujući nam se kao dar i vrijednost koju nam poklanjaju naši vjekovni neprijatelji i satrapi, u znak navodne pažnje i pomirenja jer su, kažu, oni evoluirali, a mi nismo. Uličarska bestidnost i huliganski bezobrazluk kojom nam uspijevaju podmetnuti rog za svijeću ne govori samo o njima, već govori i o nama, da ni s nama nešto temeljno nije u redu. Jedino kroz praksu možemo pronaći krtički uvid u vlastito stanje, a ono što nas sprječava da se oslobodimo je naša urođena lijenost i nevoljnost da sebi priznamo da smo zapravo porobljeni. Takav uvid nameće obavezu borbe, a mi smo se uljuljkali u konformizam na račun vlastite djece. Na koncu sami sebe porobljavamo taštinom, kukavičlukom i sebičnošću i sami smo saučesnici vlastite propasti koja se krije iza polica prepunih uvozne škart robe. Kao dio bratstva koje se entuzijastično zalaže i predano radi na našoj vlastitoj propasti, nemamo pravo da se vadimo ni na kojeg satrapa i tirana, jer se ti satrapi i tirani uvijek oslanjaju na kolaboraciju svojih podanika, na njihov kukavičluk, naivnost, taštinu, neznanje i sitnoračundžijski mentalitet.

Pritom se potlačeni saučesnici očajničkim kricima pozivaju na struku, kao da je riječ o nekom idolu, nekoj svetoj kravi. Pacijent danas ne smije dovesti u pitanje takozvano stručno mišljenje nekakvih skorojevića – plaćenika farmaceutskih kuća koji se bogate na uštrb njegovog zdravlja i džepa. Predmeti političkog eksperimentiranja ne smiju dovesti u pitanje preplaćene strukovnjake koji se na njima vježbaju u slobodno vrijeme između teambuildinga, motivacijskih seminara i izlazaka po kafanama, uopće ne znajući što čine. Građani ne smiju dovesti u pitanje teror ružnoće i nadri stručnost organiziranih profitera i nagrđivača urbanih vizura, jer to se njih, navodno, ne tiče, jer je navodno to pitanje i predmet struke, kao da struka postoji kao neka kategorija iznad društva i pojedinca kojim se bavi i koji ih plaća. I tako dalje.

Zaboga, i sama riječ struka u korijenu ima isto što i riječ fašizam, a to je fascio (struk). To znači da je svaka struka koja je napustila težnju ka božanskoj sublimaciji i perfekciji te uzela prizemni interes cehovskog bratstva sebi za zastavu nužno totalitarna i fašistička. Znači, ovosvjetovna, mondena struka je po definiciji fašistička ideologija i nema veze sa slobodom mišljenja i pojedinca. Ona predstavlja tehnotroničku vlast, odnosno represivni organ tiranije. Takva materijalistička vlast uvezana u struku ne teži ni božanskom ni metafizičkom, već isključivo profanom i fizičkom, i zato je demonska. Dapače, sam izraz materijalistička ideologija je već sam po sebi aspurdan, jer u sebi sadrži nepomirljivu dihotomiju ideje i materije. Takozvana dijalektika kao koncept iza koje se skriva nije ništa drugo do demonska igra ogledala koja zasljepljuje poglede na vlastitu ništavnost. Dakle, vlast i ideologija su demonske i nepravedne, a, kaže Meša Selimović, da je vlast pravedna ako je od Boga, a ako je nepravedna, onda nije od Boga i treba je rušiti.

I zato su uzaludne polemike sa službenicima komunalnih poduzeća koji se bave održavanjem demonskih fasada i parkića Potemkinovih sela ideološke tiranije. Takozvani strukovnjaci i stručnjaci u stvari u boljem slučaju vrtni patuljci te uklete kuće,a u gorem obični fašisti i totalitarni ideolozi.

Jer sjetimo se što je rekao Mussolini: „Fašizam bi zapravo trebalo zvati korporatizam, jer predstavlja srastanje korporacija i države.“ A tko diktira danas pravila struke? Pa nitko drugi do mnogoglavi sijamski blizanci korporacija i države spojeni preko zajedničke mješine u koju trpaju sve čega se dohvate.

Ali mi to i dalje podržavamo, mada se kao ljutimo. Dok nam se prikazuje obična farsa, a mi iz publike vičemo na ekran! Ali još ne vjerujemo da gledamo filmsku farsu, nadamo da se to možda promijeniti, da će nas tirani pomilovati, nadamo se da će nas zavoljeti ovako bijedne i bespomoćne, jer, na kraju krajeva od nas žive, a nada je, da ponovo citiram Selimovića, najgori ubojica. Dakle, prikazanje društvene zbilje u režiji današnje vlasti i idelogije je obična farsa i ništa drugo, i ništa nećemo dobiti vikom i polemikom s glumcima s filmskog ekrana, s tim režiranim svijetom sjenki. Jednostavno trebamo napustiti kino salu koja je istovremeno farmu u kojoj služimo kao tegleća stoka, izvor zarade i hrane.

Iz istog razloga ni društvena debata danas više ne vrijedi ništa: namještena je i lažna. Ta farsa se održava isključivo zbog toga što svaka tiranija mora proizvoditi iluziju progresa, jer bi inače pala kao kruška. Zato je cilj tirana ograničiti raspon društvene debate, a u tom suženom idiotiziranom opsegu sve grozote, bizarnosti, opscenosti i gluposti raspaliti do krajnosti. Tako ovih dana nas bombaridiraju ljubavnim jadima mladih bankara, glumaca i strančara koje se bave legaliziranom organiziranom pljačkom (baš nam je žao), nekakvim falšim izborima, gej paradama, kvazi-nacionalističkim podmetanjama, kuda se koja fufica prošetala, tko je promijenio ženu, tko je prdnuo na farmi i koji je zaštićeni maneken tiranije jače pljunuo u lice svog naroda. Dakle, kakva debata je uopće moguća u takvoj zagađenoj atmosferi!? U ovakvom stanju mi uopće nismo spremni za nikakav razgovor: javna slika je oktroirana, kontrolirana i instrumentalizirana. Ona nije ništa drugo do marketing tiranije čiji je konačni cilj strahovlada i atomizacija društva do željene krajnosti u kojoj će idealnu ćeliju društva predstavljati prestravljeni, tjeskobni pojedinac i njegov trešteći TV ekran.

Despocije se, dakle, ne popravljaju, nego ruše. Sukob prividno jest stručni, a u stvari je ideološke naravi i dok to ne osvjestimo nemamo nikakve šanse, jer ćemo džaba vikati na ekran. Kao što nema struke bez ideologije, tako nema ni društva bez drugovanja, a drugovanje odnosno društvo može se ostvariti samo među ravnopravnima. Zato u ovom kaosu nema nikakvog dijaloga, samo izluđujuća dreka, jer se i dijalog može ostvariti isključivo samo među ravnopravnima unutar uređenih društvenih odnosa. I zato ovo što gledamo s margina se ne zove debata, nego diktat koji se gura iza dimne zavjese dreke i gungule .

I za kraj da citiramo Goethea: “Nitko nije beznadnije porobljen od onih koji lažno vjeruju da su slobodni.“ Mi smo doista danas slobodni u jedino apsolutno suženim okvirima apsolutne zatvorske ograničenosti. Mi smo, dakle, u ideološkom i psihičkom zatvoru koji teži samici. To što je zatvor virtuelan, a tiranija ideološka i psihička, samo doprinosi osjećaju beznađa. Osvještavanje jezivih činjenica o našoj stvarnosti izaziva tjeskobu, ali čini prvi korak prema oslobađanju pojedinca i društva u cjelini.

Zato je pitanje Bosanskih piramida toliko ključno. Ono predstavlja konac koji će, jednom kad se dovoljno snažno povuče, rašiti čitavu haljinu koja prekriva svu društvenu jezu. To nije pitanje arheologije ili nauke, već ideologije i zato nijedan objektivni naučni argument tiranija ne može primiti, jer bi to značilo njezin harakiri. Ona za sad se pravi nezainteresirana i taktizira iako su ulozi, dakle, krajnje visoki što će se tek vidjeti kad igra uđe u fazu zvanu va banque, a to toga mora doći prije ili kasnije...

Mr. sc. Domagoj Nikolić , Imotski
samostalni istraživač

Preneseno sa: http://www.piramidasunca.ba




 

Više članaka...

Stranica 5 od 14

5

Zdravlje - slučajno odabrano

Podržite Val-Znanje donacijama. HVALA!

Iznos: 

Jedinstvenih posjetitelja:

mod_vvisit_counterDanas298
mod_vvisit_counterJučer1302
mod_vvisit_counterOvaj tjedan7425
mod_vvisit_counterOvaj mjesec2943
mod_vvisit_counterUkupno od 01.08.2010.2691438

Online:

Trenutno aktivnih Gostiju: 432